Η ιεροσύνη στην Καινή Διαθήκη

0
112

«Εις τον οποίον προσερχόμενοι, ως εις λίθον ζώντα, υπό μεν των ανθρώπων αποδεδοκιμασμένον, παρά δε τω Θεώ εκλεκτόν, έντιμον, και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού·» (1 Πέτρου 2:4-5)

Τώρα ο Πέτρος από τις παραινέσεις περνάει στην εξέταση των προνομίων των πιστών στο νέο ναό (την εκκλησία) και στη νέα ιεροσύνη. Στη νέα τάξη πραγμάτων, το κέντρο είναι ο Χριστός κι έτσι ερχόμαστε σ’ Αυτόν. Επειδή ο Πέτρος σκέφτεται με όρους μιας οικοδομής και των οικοδομικών υλικών, δεν μας εκπλήσσει που βλέπουμε  ότι ο Κύριος παρουσιάζεται συμβολικά ως λιθάρι. Πρώτον, αυτός είναι εκείνο το ζωντανό λιθάρι – όχι ένα άψυχο ή νεκρό λιθάρι αλλά ένα λιθάρι που ζει με τη δύναμη μιας ατέλειωτης ζωής (Εβραίους 7:16). Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, το λιθάρι αυτό αποδοκιμάστηκε από τους ανθρώπους. Στα ανόητα, εγωιστικά, πρόχειρα σχέδιά τους για τη ζωή, οι ασήμαντοι, κοντόφθαλμοι άνθρωποι δεν βρίσκουν χώρο για τον δημιουργό και λυτρωτή τους. Όπως δεν υπήρχε χώρος για κείνον στο πανδοχείο, έτσι δεν υπάρχει χώρος γι’ Αυτόν στα σχέδιά τους για τη ζωή! Δεν μετράει όμως η γνώμη των ανθρώπων. Ο Κύριος Ιησούς έχει εκλεγεί από τον Θεό κι αποδείχθηκε ανεκτίμητο λιθάρι στα μάτια του. Έχει εκλεγεί όχι μόνο ως το πιο κατάλληλο αλλά κι ως το πιο απαραίτητο λιθάρι. Η αξία του για τον Θεό είναι ανεκτίμητη. Είναι πέρα από κάθε υπολογισμό. Εάν θέλουμε να χρησιμοποιηθούμε στο οικοδομικό σχέδιο του Θεού, θα πρέπει να έρθουμε στο Χριστό. Η μόνη δυνατότητα να είμαστε κατάλληλο οικοδομικό υλικό, απορρέει από την ταύτιση μας  μαζί Του. Είμαστε σημαντικοί μόνο όταν συμβάλλουμε στη δόξα του Χριστού. Ο πνευματικός ναός χτίζεται καθώς όλοι οι πιστοί «οικοδομούνται» πάνω στο Χριστό, και συνεπώς είναι όπως και η εκκλησία. Η εκκλησία έχει το εξής κοινό με το ναό της Π.Δ: είναι η κατοικία του Θεού πάνω στη γη (1 Βασιλέων 6:11-13), Εφεσίους 2:22). Σε σύγκριση όμως με το ναό, ένα φυσικό, υλικό οικοδόμημα, κατασκευασμένο από όμορφα αλλά άψυχα, φθαρτά υλικά, η εκκλησία είναι ένα οικοδόμημα χτισμένο από ζωντανά λιθάρια. Τώρα π συμβολισμός αλλάζει γρήγορα από πνευματικός ναός σε ιερατείο άγιο που λειτουργεί σε συνάρτηση με το ναό. Οι πιστοί δεν είναι μόνο ζωντανά οικοδομικά λιθάρια μέσα στο ναό. Είναι και άγιοι ιερείς. Κάτω από το Μωσαϊκό νόμο, η ιεροσύνη περιοριζόταν στη φυλή του Λευί και στην οικογένεια του Ααρών. Ακόμη και στους απλούς ιερείς απαγορευόταν να προσεγγίσουν την παρουσία του Θεού. Μονάχα ο αρχιερέας μπορούσε να το κάνει αυτό μια μέρα το χρόνο την ημέρα του μεγάλου εξιλασμού ακολουθώντας με ακρίβεια την καθορισμένη διαδικασία που είχε διαγραφεί για την περίσταση από τον ίδιο τον Κύριο. Στη νέα οικονομία όλοι οι πιστοί είναι ιερείς με άμεση πρόσβαση στην αίθουσα του Θρόνου του σύμπαντος, μέρα και νύχτα. Η ιερουργία τους είναι να προσφέρουν θυσίες πνευματικές (σε αντίθεση με τις προσφορές ζώων, πτηνών και τροφών του Μωσαϊκού νόμου). Οι πνευματικές θυσίες της Κ.Δ. είναι: 1)Η προσφορά του σώματος ως ζωντανή θυσία, άγια κι ευάρεστη στο Θεό. Αυτό αποτελεί μια πράξη πνευματικής λατρείας (Ρωμαίους 12:1). 2)Η θυσία της δοξολογίας. «Δηλαδή τον καρπό των χειλιών μας που ομολογούν το μεγαλείο του» (Εβραίους 13:15). 3)Η θυσία των καλών έργων. «Μην ξεχνάτε ακόμα να κάνετε το καλό…». Αυτό η θυσία είναι ευάρεστη στο Θεό (Εβραίους 13:16). 4)Η θυσία της ιδιοκτησίας ή του πορτοφολιού. «Μη ξεχνάτε ακόμα να μοιράζεστε με τους άλλους ό,τι έχετε». Αυτή η θυσία είναι επίσης ευάρεστη στον Κύριο (Εβραίους 13:16). 5)Η θυσία της υπηρεσίας. Ο Παύλος αναφέρεται στη διακονία του προς τους εθνικούς ως μια ιερατική προσφορά (Ρωμαίους 15:16). Αυτές οι θυσίες είναι ευπρόσδεκτες στον Θεό δια του Ιησού Χριστού. Μόνο δια του Ιησού Χριστού, του μεσίτη μας, μπορούμε να προσεγγίσουμε το Θεό, και μόνο Αυτός μπορεί να κάνει τις θυσίες μας να είναι ευπρόσδεκτες στο Θεό. Ό,τι  κάνουμε  – η λατρεία και η υπηρεσία μας – είναι ατελή, επηρεασμένα από την αμαρτία. Πριν όμως η λατρεία μας  ή η υπηρεσία μας φτάσει στον Πατέρα, περνάει μέσα από τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτός αφαιρεί κάθε αμαρτία από την προσφορά μας, και όταν φτάνει στο Θεό Πατέρα είναι απόλυτα αποδεκτή. Ο αρχιερέας στην Π.Δ. φορούσε ένα χρυσό έλασμα στο μέτωπο όπου ήταν γραμμένες οι λέξεις «Αφιερωμένος στον Κύριο» (Έξοδος 28:36). Η φράση αυτή αφορούσε κάθε αμαρτία που θα μπορούσε να σχετίζεται με τις προσφορές του λαού (Έξοδος 28:38). Έτσι κι ο δικός μας αρχιερέας φοράει μια μήτρα για μας, για κάθε ανθρώπινη αποτυχία  που μπορεί να σχετίζεται με τις προσφορές μας. Η ιεροσύνη όλως των πιστών είναι μια αλήθεια που πρέπει να γίνει κατανοητή, αποδεκτή και να εφαρμοστεί με χαρά από κάθε χριστιανό. Συγχρόνως δεν θα πρέπει να γίνεται κατάχρησή της. Μολονότι όλοι οι πιστοί είναι ιερείς, δεν έχει ο κάθε ιερέας το δικαίωμα να κηρύττει ή να διδάσκει μέσα στο εκκλησίασμα. Υπάρχουν ορισμένες ρυθμίσεις που πρέπει να τηρούνται: 1) Απαγορεύεται οι γυναίκες να διδάσκουν ή να ασκούν εξουσία μέσα στην εκκλησία. Θα πρέπει να σιωπούν (1 Τιμοθέου 2:12). 2)Οι άντρες που μιλούν θα πρέπει να το κάνουν με την αίσθηση ότι πρόκειται για τα λόγια του Θεού (1 Πέτρου 4:11). Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να έχουν μια σαφή πεποίθηση ότι λένε τα λόγια του Θεού, τα οποία ο Θεός θέλει να πούνε σε μια συγκεκριμένη περίπτωση. 3)όλοι οι πιστοί έχουν κάποιο χάρισμα, όπως ακριβώς κάθε μέλος του ανθρώπινου σώματος έχει κάποια λειτουργία (Ρωμαίους 12:6, 1 Κορινθίους 12:7). Δεν σχετίζονται όμως όλα τα χαρίσματα με δημόσια ομιλία. Δεν έχουν όλοι τα ειδικά χαρίσματα του ευαγγελιστή, του ποιμένα ή δασκάλου (Εφεσίους 4:11). 4)Ο νεαρός άντρας θα πρέπει να αναζωπυρώνει το χάρισμα του Θεού που υπάρχει μέσα του (2 Τιμοθέου 1:6). Αν αυτό το χάρισμα σχετίζεται με το κήρυγμα, τη διδασκαλία ή κάποια άλλη μορφή δημόσιας ομιλίας, θα πρέπει να του δίνεται η ευκαιρία να το ασκεί μέσα στη συνάθροιση. 5)Η ιεροσύνη των πιστών φαίνεται στο (1 Κορινθίους 14:26): «Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγουμε αδελφοί; Όταν έχετε λατρευτική σύναξη, ό,τι έχει να πει ο καθένας, είτε ψαλμό είτε διδασκαλία, όλα να γίνονται με σκοπό την οικοδομή της εκκλησίας». Στο ίδιο το κεφάλαιο υπάρχουν πολλές ρυθμίσεις που περιορίζουν τη δημόσια άσκηση των χαρισμάτων μέσα σε μια συνάθροιση για τη διασφάλιση της τάξης και της οικοδομής. Η παγκόσμια ιεροσύνη των χριστιανών δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για τη δικαιολόγηση καταχρήσεων μέσα στην τοπική εκκλησία.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ