Οι ειδωλολάτρες που δεν άκουσαν το ευαγγέλιο

0
260

«Επειδή ό,τι δύναται να γνωρισθή περί Θεού είναι φανερόν εν αυτοίς, διότι ο Θεός εφανέρωσε τούτο προς αυτούς. Επειδή τα αόρατα αυτού βλέπονται φανερώς από κτίσεως κόσμου νοούμενα διά των ποιημάτων, η τε αΐδιος αυτού δύναμις και η θειότης, ώστε αυτοί είναι αναπολόγητοι. Διότι γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν ουδέ ευχαρίστησαν, αλλ” εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία·» (Ρωμαίους 1:19-21)

Ποια είναι λοιπόν, η απάντηση του Θεού στο ερώτημα αν οι ειδωλολάτρες που δεν άκουσαν ποτέ το ευαγγέλιο είναι χαμένοι; Η καταδίκη των ειδωλολατρών οφείλεται στο ότι δεν αναζήτησαν το φως που τους έδωσε ο Θεός μέσα από τη δημιουργία. Αντίθετα, έγιναν ειδωλολάτρες και σαν αποτέλεσμα αφέθηκαν σε μια ζωή ηθικής εξαχρείωσης και αθλιότητας. Ας υποθέσουμε όμως, ότι ένας μεμονωμένος ειδωλολάτρης αναζητά το φως που του δίνει ο Θεός. Ας υποθέσουμε ότι καίει τα είδωλά του και αναζητά τον αληθινό Θεό. Τι θα γίνει μ’ αυτό; Πάνω σ’ αυτό το θέμα επικρατούν δυο απόψεις. Μερικοί πιστεύουν ότι αν ένας ειδωλολάτρης αναζητά το φως του Θεού στη δημιουργία, ο Θεός θα του στείλει το φως του ευαγγελίου. Σαν παράδειγμα αναφέρεται ο Κορνήλιος. Αναζητούσε το Θεό. Οι προσευχές του και οι ελεημοσύνες του ανέβαιναν σαν θυμίαμα στο Θεό. Τότε ο Θεός έστειλε τον Πέτρο για να του πει πως θα σωθεί (Πράξεις 11:14). Άλλοι πιστεύουν ότι αν κάποιος πιστεύει στον ένα και αληθινό Θεό όπως έχει αποκαλυφθεί στη δημιουργία, αλλά πεθάνει πριν ακούσει το ευαγγέλιο, ο Θεός θα τον σώσει βάση του έργου του Χριστού στον Γολγοθά. Αν και ο ίδιος ο άνθρωπος δεν ήξερε τίποτα για το έργο του Χριστού, ο Θεός μετράει την αξία αυτού του έργου για λογαριασμό του, εφόσον πιστεύει στο Θεό, στο μέτρο της αποκάλυψης που έχει λάβει. Όσοι υποστηρίζουν αυτή την άποψη, τονίζουν ότι με τον ίδιο τρόπο ο Θεός έσωζε τους ανθρώπους πριν από τον Γολγοθά, και πως σώζει ακόμα τους διανοητικά καθυστερημένους, καθώς επίσης και τα παιδιά που πέθαναν πριν φτάσουν στην ηλικία του καταλογισμού. Η πρώτη άποψη υποστηρίζεται από την περίπτωση του Κορνήλιου. Η δεύτερη στερείται Βιβλικής υποστήριξης όσον αφορά την περίοδο μετά τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού (δηλαδή η δική μας εποχή μας εποχή της χάριτος) και αποδυναμώνει την ανάγκη για δυναμική ιεραποστολική δραστηριότητα.  Ο Παύλος έχει αποδείξει πως οι ειδωλολάτρες είναι χαμένοι και χρειάζονται το ευαγγέλιο. Τώρα στρέφεται σε μια δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, των οποίων η ακριβής ταυτότητα είναι κατά κάποιον τρόπο σε αμφισβήτηση. Πιστεύουμε ‘ότι ο απόστολος απευθύνεται σε αυτοδικαιωνόμενους ηθικολόγους από τον τρόπο που κατακρίνουν την συμπεριφορά των άλλων (ωστόσο κάνουν και οι ίδιοι τις ίδιες αμαρτίες). Τα εδάφια (Ρωμαίους 1:9,10,12,14,15) φανερώνουν ότι ο Παύλος απευθύνεται τόσο σε Ιουδαίους όσο και σε εθνικούς. Έτσι το ερώτημα που εγείρεται είναι: Οι αυτοδικαιωνόμενοι ηθικολόγοι, Ιουδαίοι ή ειδωλολάτρες, θα χαθούν; Και η απάντηση, όπως θα δούμε, είναι «Ναι, θα χαθούν κι αυτοί!». Αυτή η δεύτερη κατηγορία αποτελείται από κείνους που κοιτάζουν με συγκατάβαση τους ειδωλολάτρες, θεωρώντας τους εαυτούς τους περισσότερο πολιτισμένους, μορφωμένους και εξευγενισμένους. Καταδικάζουν τους ειδωλολάτρες για τη βάρβαρη συμπεριφορά τους, παρ’ όλο που και οι ίδιοι είναι εξίσου ένοχοι, αν και η ενοχή τους μοιάζει κάπως πιο «εκλεπτυσμένη». Ο πεσμένος άνθρωπος διακρίνει τα λάθη των άλλων πιο εύκολα απ’ ότι τα δικά του. Πράγματα φρικτά και αποκρουστικά στη ζωή ή των άλλων, μοιάζουν αρκετά αποδεκτά στη δική του. Το γεγονός, όμως, ότι μπορεί να κρίνει την αμαρτία στους άλλους, δείχνει ότι ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Αν ξέρει πως είναι λάθος να κλέψει κάποιος άλλος τη γυναίκα του, τότε ξέρει πως είναι λάθος να κλέψει και ο ίδιος τη γυναίκα κάποιου άλλου. Έτσι, λοιπόν, όταν κάποιος διαπράττει την ίδια αμαρτία που κατακρίνει στους άλλους, καθιστά τον εαυτό του αναπολόγητο. Οι αμαρτίες των πολιτισμένων ανθρώπων είναι ίδιες μ’ εκείνες των ειδωλολατρών. Αν και ένας ηθικολόγος θα μπορούσε να καυχηθεί  πως δεν έχει διαπράξει όλες τις αμαρτίες του νόμου, θα πρέπει να θυμάται τα εξής δεδομένα: 1)Έχει τη δυνατότητα να τις διαπράξει όλες. 2)Παραβαίνοντας μια διάταξη του νόμου, είναι ένοχος όλου του νόμου (Ιάκωβος 2:10). 3)Έχει διαπράξει με τη σκέψη αμαρτίες, τις οποίες μπορεί ποτέ να μη κάνει  στην πραγματικότητα, αλλά αυτές απαγορεύονται από το λόγο του Θεού. Ο Χριστός δίδαξε ότι η λαγνεία, για παράδειγμα, είναι ταυτόσημη με τη μοιχεία (Ματθαίος 5:28).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ