Σοφία η αληθινή και η ψεύτικη

0
164

«Τις είναι μεταξύ σας σοφός και επιστήμων; ας δείξη εκ της καλής διαγωγής τα έργα εαυτού εν πραότητι σοφίας. Εάν όμως έχητε εν τη καρδία υμών φθόνον πικρόν και φιλονεικίαν, μη κατακαυχάσθε και ψεύδεσθε κατά της αληθείας. Η σοφία αύτη δεν είναι άνωθεν καταβαίνουσα, αλλ” είναι επίγειος, ζωώδης, δαιμονιώδης. Διότι όπου είναι φθόνος και φιλονεικία, εκεί ακαταστασία και παν αχρείον πράγμα. Η άνωθεν όμως σοφία πρώτον μεν είναι καθαρά, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, πλήρης ελέους και καλών καρπών, αμερόληπτος και ανυπόκριτος.» (Ιάκωβος 3:13-17)

Ο Ιάκωβος τώρα καταπιάνεται με τη διαφορά ανάμεσα στην αληθινή σοφία και την ψεύτικη. Όταν μιλάει για σοφία δεν εννοεί το πόσες πολλές γνώσεις έχει κάποιος αλλά το πώς ζει τη ζωή του μέρα με τη μέρα. Αυτό που μετράει δεν είναι η απόκτηση γνώσεων αλλά η σωστή εφαρμογή της. Έτσι, εδώ έχουμε το πορτραίτο ενός αληθινά σοφού ανθρώπου. Βασικά, ο άνθρωπος αυτός είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι η ενσάρκωση της σοφίας (Ματθαίος 11:19, 1 Κορινθίους 1:30). Ένας με σοφία όμως είναι κι αυτός που ζει τη ζωή του Χριστού, αυτός που στη ζωή του φαίνεται ο καρπός του Πνεύματος (Γαλάτας 5:22-23). Επίσης έχουμε και το πορτραίτο του ανθρώπου με τη σοφία του κόσμου. Ενεργεί σύμφωνα με τις αρχές αυτού εδώ του κόσμου. Εμφανίζει όλα τα στοιχεία που οι άνθρωποι αυτού του κόσμου εκτιμούν. Η συμπεριφορά του δεν δείχνει να έχει μέσα του το Πνεύμα του Θεού. Αν κάποιος είναι σοφός και συνετός, θα το δείξει με την καλή του διαγωγή και τον ήρεμο τρόπο της αληθινής σοφίας. Ο Κύριος Ιησούς, η ενσάρκωση της αληθινής σοφίας, δεν ήταν υπερόπτης ή αλαζόνας. Ήταν πράος και ταπεινός στην καρδιά (Ματθαίος 11:29). Επομένως, όλοι οι αληθινά σοφοί θα έχουν πάνω τους τη σφραγίδα της γνήσιας ταπείνωσης. Ο άνθρωπος με την κοσμική σοφία χαρακτηρίζεται από φαρμακερό φθόνο και εριστικές τάσεις στην καρδιά του. Ένα πάθος έχει στη ζωή του: πώς να προωθήσει τα συμφέροντά του. Είναι ζηλόφθονος εναντίον των ανταγωνιστών του και ανηλεής στις συναλλαγές του μαζί τους. Καμαρώνει για τη σοφία του πως αυτή τον οδήγησε στην επιτυχία. Όμως, ο Ιάκωβος λέει πως αυτό το πράγμα δεν είναι καν σοφία. Μια τέτοια κομπορρημοσύνη είναι ματαιοδοξία. Είναι στην πράξη άρνηση της αλήθειας ότι ο αληθινά σοφός είναι αληθινά ταπεινός. Ακόμα και στη χριστιανική διακονία είναι δυνατόν κανείς να ζηλεύει με πίκρα στην καρδιά του τους άλλους εργάτες του ευαγγελίου, και να επιδιώκει την πιο περίοπτη θέση για τον εαυτό του. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να δοθούν ηγετικές θέσεις  στην εκκλησία σε ανθρώπους με κοσμική σοφία. Ως χριστιανοί θα πρέπει πάντοτε να προσέχουμε  να μην αφήνουμε κοσμικές αρχές να υπαγορεύουν τις κινήσεις μας στα πνευματικά θέματα. Ο Ιάκωβος αυτές τις αρχές τις αποκαλεί «δήθεν σοφία», γήινη, σαρκική, δαιμονική. Υπάρχει μια σκοπούμενη κατιούσα πορεία σ’ αυτά τα τρία επίθετα της κοσμικής σοφίας. «Γήινη» σημαίνει πως δεν προέρχεται από τον Ουρανό αλλά απ’ αυτή τη γη. «Σαρκική» σημαίνει πως δεν είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος αλλά της κατώτερης φύσης του ανθρώπου. «Δαιμονική» σημαίνει ότι υποκύπτει σε ενέργειες που έχουν κοινά γνωρίσματα με την συμπεριφορά των δαιμόνων και όχι των ανθρώπων. Όπου υπάρχει φθόνος και εριστική διάθεση, εκεί υπάρχει αναστάτωση, δυσαρμονία και κάθε λογής κακό. Πόσο αληθινό είναι αυτό! Ρίξτε μια ματιά στην ανησυχία και στον αναβρασμό έξω στον κόσμο σήμερα: όλα αυτά συμβαίνουν επειδή οι άνθρωποι απορρίπτουν την αληθινή Σοφία και ενεργούν σύμφωνα με τη δική τους εξυπνάδα! Η σοφία που προέρχεται από το Θεό, είναι πρώτα απ’ όλα γνήσια. Στη σκέψη, στα λόγια και στα έργα είναι αγνή. Στο πνεύμα και στο σώμα, στη διδασκαλία και στην εφαρμογή της, στην πίστη και την ηθική της  είναι άμεμπτη. Επίσης είναι ειρηνική. Αυτό απλά σημαίνει πως ο σοφός άνθρωπος αγαπάει την ειρήνη, και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να την διατηρήσει, χωρίς όμως να θυσιάσει την καθαρότητα. Αυτό το δείχνει πολύ ανάγλυφα μια ιστορία που έλεγε ο Λούθηρος για δυο γέρους που συναντήθηκαν σ’ ένα στενό γεφύρι πάνω από ένα βαθύ ποτάμι. Κανείς δεν ήθελε να κάνει πίσω και δεν τολμούσαν να παλέψουν εκεί που βρίσκονταν. Μετά από μια μικρή φιλονικία δέχτηκε ο ένας να πέσει κάτω κι ο άλλος να περάσει από πάνω του, κι έτσι αποτράπηκαν τα χειρότερα.  «Το ηθικό δίδαγμα», έλεγε ο Λούθηρος «είναι προφανές: να χαίρεσαι όταν η προσωπικότητά σου καταπατείται για χάρη της ειρήνης. Η προσωπικότητά σου, λέω, όχι η συνείδησή σου». Η αληθινή σοφία είναι αγαθή. Είναι ανεκτική, όχι αυταρχική. Είναι ευγενική, όχι άξεστη. Ο σοφός άνθρωπος είναι ευγενής και σέβεται τα αισθήματα των άλλων. Το επόμενο χαρακτηριστικό είναι ευπειθείς, που σημαίνει ενδοτική, έτοιμη να δεχτεί κάτι. Σημαίνει πως είναι διαλλακτική, καταδεκτική, ανοιχτή στο διάλογο, έτοιμη να υποχωρήσει όταν το απαιτεί η αλήθεια. Είναι το αντίθετο της πεισματικής, της ανυποχώρητης. Η σοφία του Ουρανού είναι γεμάτη ευσπλαχνία και καλούς καρπούς. Είναι σπλαχνική για κείνους που έχουν άδικο, και επιδιώκει να τους βοηθήσει να βρουν το σωστό δρόμο. Είναι συμπονετική και καλοσυνάτη. Δεν είναι εκδικητική, και ναι, απαντάει στην αγένεια με καλοσύνη. Είναι αμερόληπτη, δεν δημιουργεί κύκλους ευνοιοκρατίας. Δεν κάνει διακρίσεις στις σχέσεις της με τους άλλους. Τέλος η αληθινή σοφία είναι ειλικρινής. Είναι ανυπόκριτη και γνήσια. Δεν προσποιείται πως είναι άλλη απ’ αυτή που στην πραγματικότητα είναι.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ