«Πάσαν χαράν νομίσατε, αδελφοί μου, όταν περιπέσητε εις διαφόρους πειρασμούς, γνωρίζοντες ότι η δοκιμασία της πίστεώς σας εργάζεται υπομονήν. Η δε υπομονή ας έχη έργον τέλειον, διά να ήσθε τέλειοι και ολόκληροι, μη όντες εις μηδέν ελλιπείς. Εάν δε τις από σας ήναι ελλιπής σοφίας, ας ζητή παρά του Θεού του δίδοντος εις πάντας πλουσίως και μη ονειδίζοντος, και θέλει δοθή εις αυτόν. Ας ζητή όμως μετά πίστεως, χωρίς να διστάζη παντελώς· διότι ο διστάζων ομοιάζει με κύμα θαλάσσης κινούμενον υπό ανέμων και συνταραττόμενον. Διότι ας μη νομίζη ο άνθρωπος εκείνος ότι θέλει λάβει τι παρά του Κυρίου. Άνθρωπος δίγνωμος είναι ακατάστατος εν πάσαις ταις οδοίς αυτού. Ας καυχάται δε ο αδελφός ο ταπεινός εις το ύψος αυτού, ο δε πλούσιος εις την ταπείνωσιν αυτού, επειδή ως άνθος χόρτου θέλει παρέλθει. Διότι ανέτειλεν ο ήλιος με τον καύσωνα και εξήρανε τον χόρτον, και το άνθος αυτού εξέπεσε, και το κάλλος του προσώπου αυτού ηφανίσθη· ούτω και ο πλούσιος θέλει μαρανθή εν ταις οδοίς αυτού. Μακάριος ο άνθρωπος, όστις υπομένει πειρασμόν· διότι αφού δοκιμασθή, θέλει λάβει τον στέφανον της ζωής, τον οποίον υπεσχέθη ο Κύριος εις τους αγαπώντας αυτόν. Μηδείς πειραζόμενος ας λέγη ότι από του Θεού πειράζομαι· διότι ο Θεός είναι απείραστος κακών και αυτός ουδένα πειράζει. Πειράζεται δε έκαστος υπό της ιδίας αυτού επιθυμίας, παρασυρόμενος και δελεαζόμενος. Έπειτα η επιθυμία αφού συλλάβη, γεννά την αμαρτίαν, η δε αμαρτία εκτελεσθείσα γεννά τον θάνατον. Μη πλανάσθε, αδελφοί μου αγαπητοί. Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον είναι άνωθεν καταβαίνον από του Πατρός των φώτων, εις τον οποίον δεν υπάρχει αλλοίωσις ή σκιά μεταβολής.» (Ιάκωβος 1:2-17)

Στην περικοπή αυτή ο Ιάκωβος καταπιάνεται με το θέμα του πειρασμού. Χρησιμοποιεί τον όρο με δυο διαφορετικές έννοιες. Στα εδάφια 2-12 είναι κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί «θείες δοκιμασίες» ή προβλήματα που τα στέλνει ο Θεός, και τα οποία δοκιμάζουν την πίστη μας και μας οδηγούν να μοιάσουμε όλο και περισσότερο το Χριστό. Στα εδάφια 13-17, από την άλλη μεριά, πρόκειται για πειρασμούς του σατανά, που προέρχονται από την αμαρτία και οδηγούν σ’ αυτήν. Η χριστιανική ζωή είναι γεμάτη προβλήματα. Έρχονται απρόκλητα και απροσδόκητα. Μερικές φορές έρχονται μεμονωμένα κι άλλες φορές ομαδικά, κατά κύματα. Είναι αναπόφευκτα. Ο Ιάκωβος δεν λέει «εάν δοκιμάζεστε από πολλούς και διαφόρους πειρασμούς», αλλά «όταν δοκιμάζεστε». Ποτέ δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τις δοκιμασίες. Το ερώτημα είναι «τι κάνουμε μ’ αυτές όταν έρθουν». Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για ν’ αντιμετωπίσουμε τις δοκιμασίες της ζωής. Μπορούμε να επαναστατήσουμε εναντίον τους (Εβραίους 12:5), μ’ ένα πνεύμα περιφρόνησης προς τον Κύριο και κομπορρημοσύνης ότι εμείς θ’ αντισταθούμε  σ’ όλα αυτά με τις δικές μας δυνάμεις. Απ’ την άλλη μεριά, ενδέχεται να δειλιάσουμε και να εγκαταλείψουμε τον αγώνα  κάτω από την πίεση (Εβραίους 12:5). Αυτό όμως δεν είναι παρά μοιρολατρία.  Ενδέχεται να μας οδηγήσει ακόμα και στο ερώτημα αν ο Κύριος εξακολουθεί να φροντίζει για μας . Άλλοτε πάλι μπορεί να γογγύζουμε και να παραπονιόμαστε για τα προβλήματά μας. Ενάντια σ’ αυτό μας προειδοποιεί ο απόστολος Παύλος στο (1 Κορινθίους 10:10). Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι να υφιστάμεθα  τη δοκιμασία ζώντας στη διαρκή απαξίωση του εαυτού μας, χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτε πέρα απ’ αυτόν και προσπαθώντας  να προσελκύσουμε την συμπάθεια των άλλων. Το καλύτερο όμως είναι να γυμναστούμε πνευματικά  από τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής (Εβραίους 12:11). Να μπορούμε να λέμε στην ουσία: «Ο Θεός επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία  στη ζωή μου. Κάτι καλό έχει για μένα. Δεν το ξέρω ποιο είναι αυτό το καλό, αλλά θα ψάξω να το βρω. Θέλω τα σχέδιά Του να εκπληρωθούν στη ζωή μου». Αυτό υποστηρίζει ο Ιάκωβος: «Αδελφοί μου, να χαίρεστε όταν δοκιμάζεστε από πολλούς και διάφορους πειρασμούς». Μην επαναστατείτε! Μην αποκάμνετε! Χαρείτε! Τα προβλήματα αυτά δεν είναι εχθροί μας που θέλουν να μας καταστρέψουν  αλλά φίλοι μας που έρχονται να μας βοηθήσουν να αναπτύξουμε τον χριστιανικό μας χαρακτήρα. Ο Θεός προσπαθεί να διαμορφώσει τον χριστιανικό χαρακτήρα μέσα στο κάθε παιδί του. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει θλίψεις, απογοητεύσεις, αδιέξοδα. Ο καρπός του Πνεύματος δεν μπορεί να παραχθεί όταν υπάρχει πάντοτε ηλιοφάνεια. Πρέπει να έρθει και η βροχή και τα μαύρα σύννεφα. Οι δοκιμασίες ποτέ δεν είναι ευχάριστες. Φαντάζουν μπροστά μας δύσκολες και αξεπέραστες. Μετά, όμως, έρχεται ο καρπός της ειρήνης και της δικαιοσύνης για κείνους που διαπαιδαγωγούνται  απ’ αυτές (Εβραίους 12:11). Πόσο συχνά δεν ακούμε ένα χριστιανό να λέει μετά από μια μεγάλη κρίση στη ζωή του: «Δεν ήταν εύκολο να τα βγάλω πέρα, αλλά τώρα με τίποτα δεν αλλάζω την πείρα που αποκόμισα». Ο Ιάκωβος μιλάει για τη δοκιμασία της πίστεως. Παρομοιάζει την πίστη με πολύτιμο μέταλλο που δοκιμάζεται από τον μεγάλο Μεταλλουργό, τον Θεό, για να δει κατά πόσο είναι γνήσιο. Το πνευματικό αυτό μέταλλο περνάει από τις φωτιές των διωγμών, της αρρώστιας, των θλίψεων  ή της απογοήτευσης. Χωρίς προβλήματα  δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αποδειχτούμε ανθεκτικοί. Ακόμα και οι άνθρωποι του κόσμου ξέρουν ότι τα προβλήματα χαλυβδώνουν τον χαρακτήρα. «Η υπομονή σας όμως πρέπει να κρατήσει ως το τέλος», λέει ο Ιάκωβος. Πολλές φορές όταν έρχονται τα προβλήματα μας πιάνει η απόγνωση και καταφεύγουμε σε απελπισμένους τρόπους για να  «περικόψουμε» την δοκιμασία. Χωρίς να ρωτήσουμε τον Κύριο τι σκοπούς έχει για την περίπτωσή μας, τρέχουμε σε γιατρούς , για παράδειγμα, και καταπίνουμε με τη χούφτα τα φάρμακα για να συντομέψουμε την δοκιμασία. Κάνοντας αυτό, όμως, μπορεί στην πραγματικότητα να ματαιώνουμε τα σχέδια του Θεού για τη ζωή μας. Και είναι δυνατόν να περάσουμε αργότερα μια μακρότερη δοκιμασία, ωσότου πραγματοποιηθεί ο συγκεκριμένος σκοπός του Θεού στη ζωή μας. Δεν θα πρέπει να βραχυκυκλώνουμε την ανάπτυξη της υπομονής στη ζωή μας. Σε συνεργασία με το Θεό θα γίνουμε ώριμοι, ολοκληρωμένοι χριστιανοί, που δεν θα υστερούμε σε τίποτα. Ποτέ δεν θα πρέπει να μας πιάνει  απελπισία και απογοήτευση, όταν περνάμε από δοκιμασίες. Κανένα πρόβλημα δεν είναι μεγαλύτερο από τον Πατέρα μας. Μερικά προβλήματα δεν φεύγουν ποτέ από τη ζωή μας. Πρέπει να μάθουμε να τα δεχόμαστε  αποδεικνύοντας έτσι πως μας αρκεί η χάρη του Θεού. Ο Παύλος τρεις φορές ζήτησε από το Θεό να του πάρει μια φυσική αδυναμία. Ο Θεός δεν του την πήρε αλλά του έδωσε τη χάρη Του να την αντέξει (2 Κορινθίους 12:8-10).Όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα που ο Θεός δεν θέλει να τα πάρει από τη ζωή μας, θα πρέπει να υποτασσόμαστε στο θέλημά Του. Η ειρήνη έρχεται όταν υποταχθούμε στο θέλημα του Θεού. Μερικά προβλήματα φεύγουν από τη ζωή μας, όταν έχουμε μάθει το μάθημά μας απ’ αυτά. Όταν ο Μεταλλουργός αντικρύσει το είδωλό του πάνω στην επιφάνεια του μετάλλου  που επεξεργάζεται, το παίρνει από τη φωτιά. Οι περισσότεροι από μας δεν έχουμε τη σοφία να δούμε τις θλίψεις της ζωής από του θεού την οπτική γωνία. Η δική μας οπτική γωνία είναι μικρή. Κι έτσι αμέσως αρχίζουμε να αγχωνόμαστε. Ξεχνάμε πως ο θεός δεν βιάζεται να εκπληρώσει τα σχέδιά του. Κι όταν αυτά εκπληρώνονται τότε ο πιστός μπορεί να πει «εν στενοχωρία με επλάτυνας» (Ψαλμός 4:1).