Ο Χριστός ανώτερος από τους αγγέλους

0
141

«όστις εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν, αλλ” εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους, και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Διά τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα, διά να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος εις δόξαν Θεού Πατρός.» (Φιλιππησίους 2:6-11)

Ο Χριστός είναι ανώτερος των αγγέλων. Ο απόστολος το απέδειξε στην προς Εβραίους επιστολή. Αυτό ήταν απαραίτητο γιατί οι Ιουδαίοι είχαν σε μεγάλη εκτίμηση το έργο των αγγέλων. Στο κάτω-κάτω, ο νόμος είχε δοθεί μέσω των αγγέλων (Πράξεις 7:53), Γαλάτας 3:19) και τέτοια αγγελικά όντα εμφανίζονταν συχνά στην ιστορία του αρχαίου λαού του Θεού. Ίσως υπήρχε διαμάχη για το αν κάποιος αφήνοντας τον Ιουδαϊσμό για να ακολουθήσει το Χριστό, θα έπρεπε να αποκοπεί και απ’ αυτό το σημαντικό στοιχείο της εθνικής και θρησκευτικής του κληρονομιάς. Η αλήθεια είναι ότι, αποκτώντας το Χριστό, αποκτούσε κάποιον που ήταν ανώτερος από τους αγγέλους με διπλή έννοια: πρώτα σαν Υιός Θεού (Εβραίους 1:4-24) και έπειτα σαν Υιός του Ανθρώπου (Εβραίους 2:5-18). Ο Χριστός έγινε τόσο ανώτερος από τους αγγέλους όσο ανώτερο είναι το όνομα που του έδωσε ο Θεός. Αυτό δηλώνει μια υπεροχή πρώτα επίκτητη και κατόπιν έμφυτη. Η επίκτητη υπεροχή είναι αποτέλεσμα της ανάστασης, της ανάληψης και της εξύψωσής του σαν Κυρίου και Χριστού. Στην ενσάρκωσή του έγινε για ένα χρονικό διάστημα κατώτερος από τους αγγέλους εξαιτίας του θανάτου (Εβραίους 2:9). Ο Θεός όμως τον εξύψωσε και τον ενθρόνισε εν πλήρη δόξα. Η έμφυτη ανωτερότητά του έχει σχέση με την αιώνια σχέση του με τον Θεό σαν Υιό Του. Το ανώτερο όνομα είναι το όνομα του Υιού. Στο (Εβραίους 1:5) αναφέρονται δυο εδάφια από την Π.Δ. που ταυτίζουν τον Μεσσία με τον Υιό του Θεού. Πρώτα, στον (Ψαλμό 2:7), ο Θεός τον αποκαλεί Υιό: «Εσύ είσαι ο Υιός μου, εγώ σήμερα σε γέννησα». Κατά μια έννοια ο Χριστός είναι ο αιώνια γεννημένος Υιός. Και μια άλλη έννοια, γεννήθηκε με την ενσάρκωση. Κατά μια τρίτη έννοια, γεννήθηκε με την ανάσταση –ο πρωταναστημένος  απ’ τους νεκρούς  (Κολοσσαείς 1:18). Ο Παύλος χρησιμοποίησε αυτό το εδάφιο στη συναγωγή, στην Αντιόχεια της Πισιδίας, αναφερόμενος στην πρώτη έλευση του Χριστού (Πράξεις 13:33). Το κύριο θέμα, όμως, είναι ότι ο Θεός ποτέ δεν αποκάλεσε έναν άγγελο «Υιό του»Στο πρωτότυπο κείμενο οι άγγελοι αναφέρονται συνολικά ως άγγελοι Θεού (Ιώβ 1:6) ή υιοί Θεού (Ψαλμός 89:6) αλλά ουσιαστικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από ουράνια όντα. Όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλείται ο Υιός του Θεού, αυτό επισημαίνει την ισότητά του με τον Θεό. Το δεύτερο εδάφιο είναι από το (2 Σαμουήλ 7:14): «Εγώ θα είμαι πατέρας του και αυτός θα είναι Υιός μου». Αν και τα λόγια αυτά μοιάζει να αναφέρονται στον Σολομώντα, το Άγιο Πνεύμα τα ταυτίζει με τον μεγαλύτερο γιο του Δαβίδ. Το επιχείρημα είναι κι εδώ το ίδιο: ο Θεός δεν μίλησε ποτέ μ’ αυτό τον τρόπο για ένα άγγελο.  Μια Τρίτη έννοια υπό την οποία ο Χριστός είναι ανώτερος από τους αγγέλους, είναι το γεγονός ότι αυτός είναι το αντικείμενο της λατρείας τους, ενώ εκείνοι είναι απλοί αγγελιοφόροι και υπηρέτες του. Για να το αποδείξει αυτό ο συγγραφέας παραθέτει το (Δευτερονόμιο 32:43) και το (Ψαλμός 97:7). Το εδάφιο απ’ το Δευτερονόμιο προσβλέπει στη στιγμή που ο Θεός παρουσιάζει τον πρωτότοκο Υιό του στην οικουμένη. Μ’ άλλα λόγια αναφέρεται στη δεύτερη έλευση του Χριστού. Εκείνη την ώρα θα τον προσκυνήσουν οι άγγελοι. Αυτό και μόνο σημαίνει ότι είναι ο αληθινός Θεός. Ωστόσο, ο Θεός προστάζει εδώ ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός πρέπει να λατρεύεται απ’ τους αγγέλους. Πρωτότοκος μπορεί να σημαίνει πρώτος στη σειρά του Χρόνου (Λουκάς 2:7) ή πρώτος σε επίπεδο τιμής (Ψαλμός 89:28). Εδώ όπως και στο (Ρωμαίους 8:29, Κολοσσαείς 1:15,18) ο όρος έχει τη δεύτερη έννοια. Σαν ένα είδος αντίθεσης με τον διαπρεπή Υιό Του, ο Θεός κάνει σαν ανέμους τους αγγέλους  του, κι αυτούς που τον υπηρετούν τους κάνει σαν πύρινη φλόγα. Αυτός είναι ο δημιουργός και ο Κύριος των αγγέλων. Υπακούν στο θέλημά Του με την ταχύτητα του ανέμου και τη θέρμη της φωτιάς. Στη συνέχεια (Εβραίους 1:8) ακολουθεί ένας γαλαξίας δόξας μέσα στον οποίο ο Υιός φαίνεται ασύγκριτος. Πρώτα, ο Θεός τον αποκαλεί Θεό. Στο (ψαλμός 45:7) ο Θεός Πατέρας προσφωνεί τον Μεσσία με τα λόγια: «Ο θρόνος σου είναι θρόνος του Θεού αιώνιος και παντοτινός». Και εδώ η θεότητα του Χριστού είναι αναμφισβήτητη, και το επιχείρημα προκύπτει από το παραδοσιακό εβραϊκό κείμενο. Είναι επίσης ο αιώνιος κυρίαρχος. Ο θρόνος του είναι αιώνιος και παντοτινός. Η βασιλεία του πραγματικά θα απλωθεί από στεριά σε στεριά, ώσπου το φεγγάρι να μη γεμίζει πια, ούτε να χάνεται». Είναι ο δίκαιος βασιλιάς. Ο ψαλμωδός λέει γι’ Αυτόν ότι κρατάει σκήπτρο δικαιοσύνης, που είναι ένας ποιητικός τρόπος για να πει  ότι ο βασιλιάς κυβερνά με απόλυτη τιμιότητα και κυριότητα. Η ευθύτητα της προσωπικότητάς του (Εβραίους 1:9) φανερώνεται από το γεγονός ότι με συνέπεια πάντα αγαπούσε το δίκαιο και μισούσε το άδικο. Αυτό αναφέρεται χωρίς αμφιβολία  κυρίως στα τριάντα τρία χρόνια της ζωής του εδώ στη γη, στη διάρκεια των οποίων το μάτι του Θεού δεν μπόρεσε να βρει κανένα ψεγάδι στον χαρακτήρα του ή κάποια αποτυχία στη συμπεριφορά Του. Απέδειξε πως είναι κατάλληλος να βασιλεύσει. Εξαιτίας της θαυμαστής του προσωπικότητας ο Θεός τον έχρισε με έλαιο αγαλλιάσεως τιμώντας Τον παραπάνω από τους μετόχους του. Αυτό σημαίνει ότι έδωσε στο Χριστό τη θέση της υπεροχής πάνω απ’ ‘όλα τα άλλα όντα. Το έλαιο εδώ ενδέχεται να είναι τύπος του Αγίου Πνεύματος. Ο Χριστός ήταν προικισμένος με το Πνεύμα περισσότερο απ’ όλους τους άλλους.(Ιωάννη 3:34). Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο δημιουργός του ουρανού και της γης. Αυτό αποδεικνύεται στο (Ψαλμός 102:26-28). Στον ψαλμό αυτό ο Μεσσίας προσεύχεται «Θεέ μου, μη με αρπάξεις» (εδάφιο 25). Σ’ αυτή την προσευχή στη Γεθσημανή και τον Γολγοθά ο Θεός απαντά, «Εσύ αρχικά θεμελίωσες τη γη και οι ουρανοί είναι δικάσου έργα». Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στο εδάφιο (Εβραίους 1:0) ο Θεός αποκαλεί τον Υιό Του «Κύριο», που σημαίνει Γιαχβέ. Το συμπέρασμα είναι αναπόφευκτο: ο Ιησούς της Κ.Δ.  είναι ο Γιαχβέ της Π.Δ.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ