Τα στοιχεία του κόσμου

0
168

«Εάν λοιπόν απεθάνετε μετά του Χριστού από των στοιχείων του κόσμου, διά τι ως ζώντες εν τω κόσμω υπόκεισθε εις διατάγματα, Μη πιάσης, μη γευθής, μη εγγίσης, τα οποία πάντα φθείρονται διά της χρήσεως, κατά τα εντάλματα και τας διδασκαλίας των ανθρώπων; τα οποία έχουσι φαινόμενον μόνον σοφίας εις εθελοθρησκείαν και ταπεινοφροσύνην και σκληραγωγίαν του σώματος, εις ουδεμίαν τιμήν έχοντα την ευχαρίστησιν της σαρκός.» (Κολοσσαείς 2:20-23)

Τα στοιχεία του κόσμου, ‘όπως χρησιμοποιούνται σ’ αυτό το εδάφιο, αναφέρονται σε τελετές και διατάξεις. Για παράδειγμα, οι τελετές της Π.Δ. ήταν υποτυπώδεις μορφές του κόσμου με την έννοια ότι δίδασκαν τα βασικά στοιχεία της θρησκείας, (Γαλάτας 4:9-11). Ίσως ο Παύλος να είχε στο νου του επίσης τις τελετές και διατάξεις που σχετίζονται με τον Γνωστικισμό και άλλες θρησκείες. Συγκεκριμένα, ο απόστολος ασχολείται με τον ασκητισμό, που προέρχεται από ένα Ιουδαϊσμό ο οποίος ήδη είχε χάσει τη θέση του μπροστά στο Θεό ή από τον Γνωστικισμό ή από οποιαδήποτε άλλη αίρεση η οποία ποτέ δεν είχε καμία αξία μπροστά στο Θεό. Αφού οι Κολοσσαείς είχαν πεθάνει μαζί με το Χριστό, ο Παύλος τους ρωτάει για ποιο λόγο εξακολουθούσε να υπάρχει η επιθυμία να υποτάξουν τον εαυτό τους σε τέτοιους κανόνες αυτό σημαίνει ότι ξεχνούσαν ότι είχαν κόψει τους δεσμούς τους με τον κόσμο. Ίσως μερικοί να ρωτούν : «Αν ένας χριστιανός έχει πεθάνει ως προς τις διατάξεις, γιατί συνεχίζει να διατηρεί το βάπτισμα  και το δείπνο του Κυρίου»; Η πιο προφανής απάντηση είναι πως αυτές οι δύο διατάξεις της χριστιανικής εκκλησίας διδάσκονται μέσα στην Κ.Δ. Ωστόσο, δεν αποτελούν «μέσα της χάρης», για να μας κάνουν καταλληλότερους για τον Ουρανό ή να μας βοηθήσουν να κερδίσουμε κάποια αξία μπροστά στο Θεό. Αντίθετα, είναι απλές πράξεις υπακοής στον Κύριο, καθώς το πρώτο συμβολίζει την ταύτιση με το Χριστό, και το δεύτερο τελείται σε ανάμνηση του θανάτου Του. Ο Θεός δεν να τηρήσουμε κάποιους νόμους όσο ν’ απολαύσουμε κάποια προνόμια. Ο Παύλος λέει: «Γιατί είστε σαν να ζείτε μέσα στον κόσμο, και υποβάλλετε τον εαυτό σας σε κανόνες – όπως «μη ακουμπήσεις αυτό, μη γευτείς το άλλο, μην αγγίξεις εκείνο»; Κατά ένα περίεργο τρόπο ορισμένοι έχουν διδάξει ότι ο Παύλος εδώ έδινε εντολή στους Κολοσσαείς να μην ακουμπήσουν, να μη γευτούν  ή να μην αγγίξουν! Αυτό, φυσικά, είναι το ακριβώς αντίθετο από το νόημα του χωρίου. Θα πρέπει να αναφερθεί εδώ ότι ορισμένοι μεγάλοι σχολιαστές, όπως ο William Kelly, πιστεύουν ότι η σειρά των λέξεων σ’ αυτό το εδάφιο θα έπρεπε  να είναι: «Μην αγγίσεις εκείνο, ούτε να γευτείς το άλλο, κι ούτε ν’ ακουμπήσεις το άλλο». Αυτή η σειρά θα περιέγραφε μια προοδευτική αυστηρότητα στην πρακτική του ασκητισμού. Το νόημα εξηγείται παρακάτω στο εδάφιο 22. Πρόκειται για απαγορεύσεις οι οποίες είναι ανθρώπινες, όπως φαίνεται από τη φράση «στηρίζονται σε ανθρώπινες διατάξεις και διδασκαλίες». Αυτή είναι η ουσία της αληθινής θρησκείας: να καταγίνεται κάποιος με κρέατα και ποτά, παρά με τον ίδιο το ζωντανό Χριστό. Αυτές οι πρακτικές της ανθρώπινης θρησκείας δημιουργούν μια φαινομενική εμφάνιση σοφίας, που εκδηλώνεται σαν θρησκεία στηριγμένη στο ανθρώπινο θέλημα, σαν ψευτοταπεινοφροσύνη, και αυστηρότητα στο σώμα. «Θρησκεία στηριγμένη στο ανθρώπινο θέλημα» σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι υιοθετούν μια μορφή λατρείας σύμφωνα με τις δικές τους απόψεις για το σωστό, παρά σύμφωνα με το λόγο του Θεού. Φαίνονται ότι είναι θρησκευόμενοι αλλά αυτό δεν είναι αληθινός χριστιανισμός. Η ψευτοταπεινοφροσύνη έχει ήδη εξηγηθεί: προσποιούνται πως είναι πολύ ταπεινοί για να προσεγγίσουν το Θεό κατευθείαν, κι έτσι χρησιμοποιούν αγγελικούς μεσάζοντες. Η περιφρόνηση του σώματος αναφέρεται στην πρακτική του ασκητισμού. Πρόκειται για την πεποίθηση ότι μέσω της αυταπάρνησης  ή του αυτοβασανισμού  ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σ’ ένα ανώτερο επίπεδο αγιότητας. Αυτό συναντάται στον Ινδουϊσμό  και σε άλλες μυστικές θρησκείες της Ανατολής. Ποια είναι η αξία όλων αυτών των πρακτικών εφαρμογών; Δηλώνεται σαφώς στο καταληκτικό μέρος αυτού του εδαφίου: Δεν έχουν καμία αξία και το μόνο που κάνουν είναι να ικανοποιούν το αμαρτωλό φρόνημα. Όλα αυτά έχουν μια όμορφη εξωτερική εμφάνιση, δεν πετυχαίνουν όμως ν’ αναχαιτίσουν την ικανοποίηση του αμαρτωλού φρονήματος. Τα διάφορα λανθασμένα συστήματα αποτυχαίνουν πλήρως να βελτιώσουν τον άνθρωπο. Ενώ του δημιουργούν την εντύπωση ότι η σάρκα μπορεί να κάνει κάτι που να αξίζει την εύνοια του Θεού, ο άνθρωπος είναι ανίκανος να συγκρατήσει τα πάθη και τις επιθυμίες της σάρκας. Η χριστιανική άποψη είναι ότι ως χριστιανοί έχουμε πεθάνει ως προς την σάρκα μαζί με όλα τα πάθη και τις επιθυμίες της, και στο εξής ζούμε για τη δόξα του Θεού. Αυτό δεν το κάνουμε από φόβο μήπως τιμωρηθούμε, αλλά από αγάπη για Εκείνον που πρόσφερε τον εαυτό του για μας. Είναι η αγάπη που μας κάνει πραγματικά ελεύθερους να κάνουμε το σωστό. Η αγάπη κάνει την επιλογή εύκολη. Η αγάπη κάνει το πρόσωπο του καθήκοντος όμορφο. Η αγάπη κάνει ευχάριστη την συμπόρευση μας με το Χριστό. Η αγάπη κάνει την προσφορά της καλοσύνης ελευθερία.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ