Έκκληση για μια νέα ηθική

0
130

«εσκοτισμένοι την διάνοιαν, απηλλοτριωμένοι όντες από της ζωής του Θεού διά την άγνοιαν την ούσαν εν αυτοίς, διά την πώρωσιν της καρδίας αυτών, οίτινες αναισθητούντες, παρέδωκαν εαυτοίς εις την ασέλγειαν, διά να εργάζωνται πάσαν ακαθαρσίαν ακορέστως. Σεις όμως δεν εμάθετε ούτω τον Χριστόν, επειδή αυτόν ηκούσατε και εις αυτόν εδιδάχθητε, καθώς είναι η αλήθεια εν τω Ιησού· να απεκδυθήτε τον παλαιόν άνθρωπον τον κατά την προτέραν διαγωγήν, τον φθειρόμενον κατά τας απατηλάς επιθυμίας, και να ανανεόνησθε εις το πνεύμα του νοός σας και να ενδυθήτε τον νέον άνθρωπον, τον κτισθέντα κατά Θεόν εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας. Όθεν απορρίψαντες το ψεύδος, λαλείτε αλήθειαν έκαστος μετά του πλησίον αυτού· διότι είμεθα μέλη αλλήλων.» (Εφεσίους 4:18-25)

Εδώ αρχίζει μια πειστικότατη έκκληση του αποστόλου για μια νέα ηθική. Δίνοντας την μαρτυρία του στο όνομα του Κυρίου, δηλαδή, με την εξουσία του ονόματος του Κυρίου και με την θεοπνευστία που διέθετε, παροτρύνει τους χριστιανούς να αποβάλουν κάθε ίχνος της παλιάς τους ζωής, σαν να ήταν ένα λασπωμένο πανωφόρι, και να φορέσουν τις αρετές και τις αξίες του Κυρίου Ιησού Χριστού. Να μη ζείτε πια όπως ζουν οι ειδωλολάτρες, τους λέει. Δεν ήταν πια ειδωλολάτρες, ήταν χριστιανοί. Θα έπρεπε να υπάρχει μια αντίστοιχη αλλαγή στη ζωή τους. Ο Παύλος έβλεπε τα έθνη χωρίς τον Χριστό να βυθίζονται στην άγνοια και την εξαχρείωση. Τους χαρακτήριζαν επτά τρομερά πράγματα. Οι άνθρωποι μακριά από τον Χριστό ήταν: Άσκοποι. Ακολουθούσαν τους μάταιους διαλογισμούς τους. Η ζωή τους ήταν άδεια, χωρίς νόημα και καρπό. Υπήρχε πολύ δραστηριότητα, αλλά καμία πρόοδος. Κυνηγούσαν χίμαιρες και σκιές και παραμελούσαν τις ουσιώδεις πραγματικότητες της ζωής. Τυφλοί. «Ζούνε με δεμένα μάτια μέσα σ’ ένα κόσμο ψευδαισθήσεων». Το μυαλό τους είναι σκοτισμένο. Πρώτον, είχαν μια εκ γενετής ανικανότητα να κατανοήσουν τις πνευματικές αλήθειες, κι έπειτα, επειδή απέρριψαν τη γνώση του αληθινού Θεού, υπέφεραν από τύφλωση που τους βρήκε σαν κρίση από τον Κύριο. Ασεβείς. Είχαν αποξενωθεί από τη ζωή που δίνει ο Θεός, μ’ άλλα λόγια βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση απ’ Αυτόν. Αυτό έλαβε χώρα εξαιτίας της εκούσιας, βαθιάς άγνοιάς τους και της σκληρότητας της καρδιάς τους. Είχαν απορρίψει το φως που τους έστειλε ο Θεός μέσα από τη Δημιουργία και μέσα από τη συνείδησή τους, και είχαν στραφεί στην ειδωλολατρία. Στη συνέχεια απομακρύνονταν όλο και περισσότερο από το Θεό. Αδιάντροποι. Ήταν αναίσθητοι. Ο Moule το μεταφράζει ότι είχαν ξεπεράσει πια τον πόνο. Πόσο εκφραστικό! Όταν στην αρχή απορρίπτουμε τη συνείδηση, νοιώθουμε μέσα μας έναν πόνο σαν σουβλιά, υπάρχει μια ευδιάκριτη διαμαρτυρία μέσα μας. Αν όμως αυτή η φωνή φιμωθεί, αρχίζει σιγά-σιγά να θαμπώνει και γίνεται υποτονική, και κάθε διαμαρτυρία της συνείδησης πνίγεται. Η σουβλιά του πόνου δεν είναι πια τόσο οξεία, μέχρι που στο τέλος ο πόνος μπορεί να ξεπεραστεί. Αισχροί. Συνειδητά επιδίδονται στην ασέλγεια, δηλαδή, σε συμπεριφορά χυδαιότητας. Η κυριότερη αμαρτία των ειδωλολατρών ήταν και εξακολουθεί να είναι η σεξουαλική ανηθικότητα. Είχαν εξοκείλει σε μια ανεπανάληπτη αχρειότητα. Τα τείχη της Πομπηίας μαρτυρούν για τη ντροπή  και τη χαμένη ευπρέπεια της πόλης. Οι ίδιες αμαρτίες χαρακτηρίζουν τον ειδωλολατρικό κόσμο σήμερα. Απρεπείς. Στην σεξουαλική τους αμαρτία πράττουν κάθε είδους ακαθαρσία. Εδώ υπάρχει η νύξη ότι επιδίδονταν σε κάθε μορφή ανηθικότητας, σαν να έκαναν εμπόριο ή επιχείρηση με την ασέλγεια. Αχόρταγοι. Χωρίς φραγμό. Ποτέ δεν ικανοποιούνταν. Ποτέ δεν είχαν αρκετά. Η αμαρτία τους δημιούργησε μέσα τους μια τεράστια όρεξη να θέλουν πιο πολύ και πιο πολύ να δοκιμάζουν όλο από τα ίδια. Πόσο διαφορετικά ήταν όλα αυτά από το Χριστό που οι Εφέσιοι είχαν γνωρίσει και αγαπήσει! Εκείνος ήταν η προσωποποίηση  της καθαρότητας και της αγνότητας. Δεν γνώρισε αμαρτία, δεν αμάρτησε ποτέ, δεν υπήρξε η παραμικρή αμαρτία μέσα του.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ