Λατρεία

0
195

«Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, διά των οικτιρμών του Θεού, να παραστήσητε τα σώματά σας θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον εις τον Θεόν, ήτις είναι η λογική σας λατρεία,» (Ρωμαίους 12:1)

«Ευχαριστώ τον Θεόν, τον οποίον λατρεύω από προγόνων μετά καθαράς συνειδήσεως, ότι αδιαλείπτως σε ενθυμούμαι εν ταις δεήσεσί μου νύκτα και ημέραν» (2 Τιμοθέου 1:3)

Για να δούμε την διαφορά, την έβαλα ανάμεσα σε δυο άλλες γυναίκες της Αγίας Γραφής. Την αιμορροούσα και την συροφοίνισσα. Αυτή είναι η γυναίκα με το μύρο. Η αιμορροούσα ζητούσε κάτι για τον εαυτό της, για την αρρώστια της, για την υγεία της. Η συροφοίνισσα για το άρρωστο παιδί της, που κι αυτό ήταν δικό της. Μα η γυναίκα με το μύρο δεν ζητούσε τίποτα. Μόνο μια ευκαιρία για να δείξει την αγάπη της, την λατρεία της για τον Κύριο. Μας λείπει η λατρευτική διάθεση. Η προσευχή μπορεί να είναι λατρεία, μα συνήθως είναι αίτηση, για πράγματα που ζητούμε, ή ευχαριστία γι’ αυτά που πήραμε. Μα λατρεία, μπορεί να είναι και η σιωπή σκέτη, ένα κοίταγμα στο πρόσωπο του Κυρίου και μια έκφραση χαράς για τον Κύριο, γιατί είναι Αυτός που είναι, όπως είναι: Ένας πνευματικός άνθρωπος, ήτανε απασχολημένος στο γραφείο του και πολύ συγκεντρωμένος. Ξαφνικά ακούει την πόρτα να τρίζει και μπαίνει μέσα ο πιτσιρίκος  εγγονός, φοβισμένος. Ο παππούς αγρίεψε και θα τον πετούσε αμέσως έξω με άγριο τρόπο, όταν ο μικρός τον αφόπλισε με δυο λογάκια. «Παππούλη δεν θα πειράξω τίποτα, θα καθίσω εκεί στη γωνίτσα και θα σε βλέπω που δουλεύεις». Αυτό είναι λατρεία. Το είπες ποτέ εσύ στο Θεό, δεν θέλω τίποτα παρά μόνο να σε βλέπω; Ένας γέρος, συνταξιούχος προφανώς, μόλις άνοιγε η πόρτα του μουσείου του Λούβρου, πήγαινε και καθότανε σε μια πολυθρόνα απέναντι από τον ονομαστό πίνακα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, «Τζοκόντα», που παριστάνει μια γυναίκα με ένα παράξενο χαμόγελο. Έφευγε όταν ο φύλακας του χτυπούσε την πλάτη λέγοντάς του πως είναι ώρα να κλείσουνε. Και ξαναγύριζε την άλλη μέρα μόλις άνοιγε το μουσείο για να πιάσει το πόστο του. Έτσι πέρασε την υπόλοιπη ζωή του, μέχρι που έμεινε για πάντα άδεια η πολυθρόνα, γιατί είχε πεθάνει. Αυτό είναι λατρεία. Απολάμβανε και ζούσε κοιτάζοντας το πρόσωπο αυτό. Πότε θα φτάσεις εκεί αδελφέ μου; Ο Παύλος στεκόταν μπροστά στο βασιλιά Αγρίππα. Τον μιλούσε για το Χριστό. Με πολύ πάθος. Ο ακροατής Φήστος του είπε πως μαίνεται. Πάντως ήτανε εκτός εαυτού. Αυτό είναι λατρεία. Ο Κύριός μας είπε, ότι «εάν με αγαπάτε, τας εντολάς μου τηρήσετε» (Ιωάννη 14:24). Προσέξτε, το «τηρήσετε» δεν είναι προστακτική. Είναι φυσικό επακόλουθο της αγάπης μας προς τον Κύριο. Εάν και όταν αγαπούμε δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διάφορο από το θέλημά Του. Ούτε διανοούμαστε να κάνουμε κάτι το αρεστό σ’ εμάς  και να λυπήσουμε τον Κύριό μας.  Υπάρχει ένας κίνδυνος να μπερδέψουμε τα πράγματα. Μπορεί να θαυμάζεις το Θεό για τα έργα Του, για το Λόγο Του, για τα σχέδιά Του. Μα, αν και συγγενεύει, ο θαυμασμός δεν είναι αγάπη. Μπορεί να υπολογίζουμε στο Θεόκαι να του ζητούμε να μας δώσει ή να μας στηρίξει ή … ή … μα αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι μέσα στα θαυμάσια του Θεού. Μα άλλο πράγμα είναι η αγάπη. Μπορεί να χαιρόμαστε για όσα μας έδωσε ή θα μας δώσει εδώ στη γη ή επάνω στον Ουρανό. Μα αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι κάτι περισσότερο η αγάπη. Η γυναίκα αυτή με το μύρο αγαπούσε. Και αισθανότανε την ανάγκη να εκφράσει, να δώσει διέξοδο στην εσωτερική της πίεση, στην αγάπη της αυτή προς τον Κύριο. Και άρπαξε την ευκαιρία που της δόθηκε. Το παρελθόν της δεν το γνωρίζουμε. Ίσως είχε πάρει πολλά από τον Κύριο, πνευματικά αγαθά. Μπορεί. Μα μόλις της δόθηκε η ευκαιρία, έριξε μια περιουσία στα πόδια Του άσκοπα με το πανάκριβο μύρο. Αυτό που έκανε ήταν σπατάλη. Ναι αυτό που έκανε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τρέλα. Πιθανόν. Αυτό που έκανε, ένας λογικός θα μπορούσε να το πει ανοησία. Μα πάντα η αγάπη δεν λογικεύεται. Είναι στενό το κανάλι της λογικής, για να περάσει η αγάπη για τον Κύριο. Μα πάντα η αγάπη κάνει τρέλες. Αγάπη χωρίς τρέλα δεν γίνεται. Μα πάντα η αγάπη ξεπερνά τα κάποια όρια, που οι στενόκαρδοι άνθρωποι βάζουνε. Αυτό οι παλιοί πατέρες το ονόμαζαν θείον έρωτα. Και είναι. Ο πιστός που αγαπά έτσι το Χριστό, δεν μπορεί να ερωτευτεί και να γνωρίσει τον ανθρώπινο έρωτα. Η καρδιά του είναι δοσμένη.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ