«Και εκείνος ο δούλος, που γνώρισε το θέλημα του κυρίου του, αλλά δεν ετοίμασε ούτε έκανε σύμφωνα με το θέλημά του, θα δαρθεί πολύ» (Λουκάς 12:47)

Όταν ήμουν σ’ ‘ένα συνέδριο στην Πενσυλβανία, διηγείται ο γιατρός Τομ Κάρτερ, ένας νέος άνδρας, ο οποίος ζούσε δίπλα από τον χριστιανό ο οποίος με φιλοξενούσε, έγινε δολοφόνος. Πήρα άδεια να τον επισκεφθώ στο κελί του μαζί με τον άνθρωπο αυτό. Ο Κύριος με αξίωσε να του μιλήσω για την αγάπη Του. Τότε ο νέος άνδρας στράφηκε στο χριστιανό και του είπε: «Σκεφθείτε ότι ζούσα χρόνια δίπλα σας και ποτέ δεν μου είπατε τίποτα για την αγάπη του Θεού. Αν μου είχατε μιλήσει προηγουμένως, ίσως ποτέ να μη γινόμουνα δολοφόνος».  Όσοι γνωρίζουν την σωτήρια αγάπη του Θεού, φέρουν μεγάλη ευθύνη, αν δεν την φανερώσουν, δεν την γνωστοποιήσουν σ’ όσους βρίσκονται γύρω τους, δίπλα τους. Είναι μια οφειλή, την οποία έχουμε απέναντι  όλων των ανθρώπων να τους πούμε για την αγάπη του Χριστού. Είναι μια εκδήλωση αναγνώρισης  και αγάπης για Κείνον που τόσα έκανε για μας. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Δεν μπορούμε να αφήνουμε τους ανθρώπους γύρω μας να πεθαίνουν αιώνια, αβοήθητοι, μέσα στην αμαρτία τους, ενώ γνωρίζουμε και γευτήκαμε τη σωτήρια χάρη του Ιησού Χριστού, που προσφέρεται και γι’ αυτούς. Είναι ο σκοπός της ζωής μου αυτός. Με κάθε τρόπο και μέσο να φανερώσω στον πλησίον μου τη σωτηρία του Χριστού. Δεν σημαίνει ότι όταν τους μιλήσουμε για το Χριστό, θα μας ακούσουν όλοι. Οι περισσότεροι δεν θέλουν καν να ακούσουν. Μα έστω και ένας να ενδιαφερθεί, το δικό μας το μέρος πρέπει να το έχουμε κάνει.