Δώρο… λίγο ήλιο!

0
233
Συνάντησα μια αληθινή ιστορία πολύ δυνατή στο μήνυμά της και στο παράδειγμά της. Σε μια φτωχογειτονιά υπήρχε, ανάμεσα στα άλλα σπίτια, μια καλυβούλα φτωχή και γερμένη από τη
μια μεριά. Πολλά παιδιά έπαιζαν εκεί γύρω. Κόσμος πολύς προσπερνούσε αδιάφορα βιαστικός, απορροφημένος από τις δουλειές του.
Μα κάποτε, εντελώς ξαφνικά, κάποιος ενδιαφέρθηκε για τούτο το φτωχοκάλυβο, και μάλιστα ένα μικρό παιδάκι, με τρόπο αξιοθαύμαστο και συγκινητικό. Το παιδί αυτό έμαθε από τους φίλους του πως εκεί μέσα, στην υγρή και ανήλιαγη καμαρούλα, ζούσε ένας παράλυτος γεροντάκος. που από χρόνια δεν είχε βγει έξω στο φως, δεν είχε δει τον ήλιο.
Τούτο το τελευταίο έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση στο παιδάκι, που αποφάσισε να χαρίσει στον φτωχό εκείνο γείτονά του λίγο ήλιο, απ’ αυτόν που απολάμβανε κάθε μέρα τόσο
πλούσια παίζοντας με τα άλλα παιδιά. Με ένα μεγάλο καθρέφτη από το παράθυρο του σπιτιού του και για έξι ολόκληρους μήνες έστελνε στη φτωχοκάμαρα του γέρου λίγο ήλιο, λίγο
φως, λίγη ζεστασιά, που τόσο την είχε ανάγκη το παράλυτο εκείνο γεροντάκι.
Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο σωστός, πιο αληθινός χαρακτηρισμός: οι άνθρωποι της εποχής
μας ζουν μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας και του φόβου. Σε μια κλειστή κάμαρα ο καθένας
τριπλοκλειδωμένοι, φοβισμένοι, παράλυτοι από την αμαρτία και τις συνέπειές της, χωρίς
χαρά, χωρίς ζεστασιά, χωρίς φως περνούν τις μέρες τους τραγικά μόνοι και αβοήθητοι.
Δεν ξέρουν οι άνθρωποι τι να κάνουν, τι να αποφασίσουν, πού να πατήσουν, πού είναι η
ασφάλεια, πώς να ζήσουν ειρηνικά. Τυφλοί, χωρίς ελπίδα, χωρίς οδηγό. Χτυπάνε τους
τοίχους της ζωής, πέφτουν, σηκώνονται πληγωμένοι, δέρνονται αβοήθητοι στα ανήλιαγα
σοκάκια της αποτυχίας.
Και μη σου φανεί παράξενο, φίλε μου. Μόνος του, αβίαστα, τελείως ελεύθερα διάλεξε ο
άνθρωπος αυτή τη ζωή. Μάλιστα. Μόνος του διάλεξε τη ζωή τού τυφλού, χωρίς ήλιο, χωρίς ζεστασιά. Ζωή χωρίς ζωή… «Γιατί το φως ήρθε στον κόσμο, μα οι άνθρωποι αγάπησαν
το σκοτάδι μάλλον παρά το φως » (Ιωάννης γ ́19). Στην ταλαιπωρία των ανθρώπων ο Θεός
δεν στάθηκε αδιάφορος, απαθής. Μα έστειλε εδώ κάτω στη γη μας, ανάμεσά μας το Φως, τον Ιησού Χριστό. Να μας δείξει το δρόμο της χαράς, της ειρήνης, να μας λυτρώσει από τα δεσμά της αμαρτίας. Να ρίξει το φως της αγάπης Του στις υγρές κάμαρες της ζωής μας. Αλλά οι άνθρωποι έκλεισαν τα παντζούρια. Έδιωξαν το φως. Προτίμησαν να χαϊδεύουν την αμαρτία τους, την αρρώστια τους στα μισοσκόταδα της αμαρτίας τους. Και να η κατάστασή τους. Ο καρπός της εκλογής τους.
Αυτό όμως για σένα, φίλε, μπορεί να μην έχει καμιά σημασία. Αν ποθήσεις την καθαρή ζωή
που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός, την οδηγία Του, τη ζεστασιά της αγάπης Του, μπορείς να
τα απολαύσεις. Άνοιξε μια Καινή Διαθήκη και σκύψε με ταπείνωση και ειλικρίνεια να διαβάσεις τι ο Θεός από αγάπη έχει ετοιμάσει για σένα. Θα βρεις άφθονο φως για να δεις την
αμαρτία σου, την κατάστασή σου, την ανάγκη να παραδοθείς μ’ όλη σου την καρδιά στον Ιησού Χριστό. Αν γυρίζεις απελπισμένος, αν ζητάς φως και διέξοδο στη σκοτεινή ζωή σου, δεν έχεις παρά να προσευχηθείς σ’ Εκείνον. Απλά, με πίστη, άνοιξέ Του την καρδιά Σου.
«Τον ερχόμενο προς Εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω», σε διαβεβαιώνει ο Ίδιος γι’ αυτό (Ιωάννης ς ́ 37).
Μην αναβάλεις, μην αδιαφορήσεις. Μόνο αν δεχτείς τον Ιησού Κύριο και οδηγό στη ζωή
σου, θα νιώσεις ξεκούραση, λευτεριά, ικανοποίηση και θα μπορέσεις να ρίξεις και συ λίγες
αχτίδες ζωής, σαν το παιδί της ιστορίας μας, και στη ζωή κάποιου άλλου.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ