Έργα

0
296
«Εξεύρω τα έργα σου, ότι το όνομα έχεις ότι ζης, και είσαι νεκρός.»
(Αποκάλυψη Ιωάννου γ ́ 1)
Ο μπαμπάς εξηγούσε στη μικρή του κόρη πώς είναι, πώς πρέπει να είναι ο Χριστιανός.
Όταν το μάθημα τελείωσε, ένα μεγάλο πλήγμα περίμενε τον πατέρα: «Μπαμπά», ρώτησε το κοριτσάκι, «εγώ έχω δει ποτέ Χριστιανό;»
Τι ωφελεί να μιλάμε για τον Χριστό, όταν η ζωή μας δεν έχει καμιά σχέση μαζί Του;
Τι νόημα έχει να λεγόμαστε Χριστιανοί, αν η συμπεριφορά μας εκπέμπει φιλαυτία
και εγωισμό; Πώς μπορούμε να εφησυχάζουμε τη συνείδησή μας πως είμαστε του
Χριστού, όταν δεν υπάρχει στο χαρακτήρα μας γλυκύτητα, πραότητα, υποχωρητικότητα; Πώς ισχυριζόμαστε ότι είμαστε παιδιά του σοφού Θεού, όταν ανοίγουμε ασύνετα το στόμα μας και ξεχνάμε να το κλείσουμε, σκορπώντας γύρω θύματα με τα λόγια μας-χειροβομβίδες;
Χριστιανούς δεν μας κάνει ούτε το θρήσκευμα στην ταυτότητα ούτε η εκκλησία στην οποία πηγαίνουμε, ίσως ανελλιπώς.
Είναι τραγικό να ακούσει κανείς από το στόμα του Κυρίου εκείνη την ημέρα, μπροστά στο βήμα Του, «το όνομα έχεις ότι ζεις, και είσαι νεκρός». Νεκρή πίστη, νεκρή θρησκεία, νεκρή καρδιά.
Αν ο Χριστός δεν φαίνεται στο παρουσιαστικό μας, στη συμπεριφορά μας, στις εκδηλώσεις μας, τότε δεν υπάρχει ούτε στην καρδιά μας. Κι όμως, ο Λόγος του Θεού δεν μας προσφέρει ανέφικτες, εξωπραγματικές εικόνες. Το παιδί του Θεού είναι μια πραγματικότητα, ζωντανή και θαυμαστή, και σήμερα, στη σύγχρονη εποχή μας, στην καινούργια χιλιετία. Και μπορείς
να γίνεις κι εσύ, αν το θέλεις, αν παραχωρήσεις στον Χριστό όλα τα δικαιώματα της
καρδιάς σου και της ζωής σου.
Κύριέ μου, οι γύρω μου, τα παιδιά μου, οι δικοί μου, θέλουν να δουν Εσένα ζωντανό στη ζωή μου, στον τρόπο μου, στην κάθε μου μέρα. Γίνε Εσύ η ζωή μέσα μου. Να μη ζω πια εγώ. Οι σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου, οι αντιδράσεις μου να είναι Χριστός.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ