Η γυναίκα μου και εγώ δεν συμφωνούμε στο θέμα της πειθαρχίας των παιδιών μας. Ισχυρίζομαι ότι το παιδί χρειάζεται ένα δυνατό χέρι και κάπου κάπου καμιά ξυλιά. Η γυναίκα μου αντιθέτως είναι της γνώμης ότι το μόνο που χρειάζεται είναι αγάπη και κατανόηση. Ποιος τελικά έχει δίκαιο; Και οι δυο σας έχετε εν μέρει δίκαιο και εν μέρει άδικο. Τα παιδιά χρειάζονται και τα δύο, πειθαρχία και αγάπη. Κρύα και σκληρή πειθαρχία χωρίς αγάπη μπορεί να κάνει αδιόρθωτο κακό στο παιδί. Αλλά μια παθολογική αγάπη που ενδίδει σε όλες τις επιθυμίες του παιδιού και ικανοποιεί όλα τα καπρίτσια και τις παραξενιές του, μπορεί να δημιουργήσει επίσης ανεπανόρθωτο κακό. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη διαφορά από παιδί σε παιδί. Έχω ένα παιδί που σπάνια χρειάζεται να το επαναφέρεις στην τάξη. Ακόμη και αν κάποια φορά την ελέγξω, νομίζεις ότι η καρδιά της θα ραγίσει. Έχω κάποιο άλλο που πειθαρχεί μόνο με τιμωρία και δεν δίνει καμιά σημασία σ ́ έναν ήπιο έλεγχο.
Πιστεύω είναι δύσκολο να κάνεις συγκεκριμένους νόμους πάνω σ ́ αυτό το θέμα, επειδή τα
παιδιά είναι τόσο διαφορετικά. Η Βίβλος μας διδάσκει ότι η πειθαρχία είναι απαραίτητη. Αλλά η
πειθαρχία πρέπει να προχωρεί χέρι με χέρι με την αγάπη.
Η έλλειψη της σωστής πειθαρχίας είναι μια ένδειξη έλλειψης αγάπης. Είναι πολύ πιο εύκολο για το νευρικό μας σύστημα να αδιαφορούμε για τα παιδιά και να τους επιτρέπουμε να κάνουν ό,τι θέλουν. Σπουδαιότερο όμως από την πειθαρχία είναι η δύναμη του καλού παραδείγματος. Τα παιδιά εντυπωσιάζονται περισσότερο από αυτό που βλέπουν, παρά από διδασκαλίες και ξυλιές. Αν οι γονείς ζουν την χριστιανική ζωή στο σπίτι, αυτό θα έχει μια σπουδαία και τρομακτική επιρροή στα παιδιά τους.