Σοβαρευτείτε με τον Ιησού Χριστό!

0
209

Ήταν ακριβώς μετά τον πόλεμο. Μου τηλεφώνησε ένας διευθυντής κάποιου Λυκείου και μου είπε: «Κύριε Busch, έχουμε δεκαπέντε νέους που διέκοψαν τις σπουδές τους λόγω του πολέμου. Τώρα θέλουν να συνεχίσουν. Θα μπορούσατε ν΄ αναλάβετε το μάθημα των θρησκευτικών;» «Ευχαρίστως» του απάντησα. Όταν μπήκα στην αίθουσα, βρίσκονταν ήδη εκεί οι μαθητές μου. Η φρίκη του πολέμου ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Οι στρατιωτικές στολές τους είχαν αρχίσει να φθείρονται.
«Καλήμερα σας» τους λέω. «Θα αναλάβω το μάθημα των θρησκευτικών.» Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου, όταν σηκώθηκε κάποιος από τους νέους και λέει αγανακτισμένα: «Πώς μπορεί ο Θεός να επιτρέπει έναν τέτοιο φοβερό πόλεμο;» Και ένας άλλος συνέχισε: « Πού είναι η αγάπη του Θεού; Σιωπά όταν εκατομμύρια Εβραίων πεθαίνουν».
Οι ερωτήσεις έπεφταν σαν βροχή. Τέλος, σήκωσα το χέρι μου, έκαναν ησυχία και μπόρεσα να πω: «Μια στιγμή, είστε σαν τον τυφλό που προσπαθεί να βρει τον δρόμο του στην ομίχλη. Να μιλάτε για τον Θεό κατ΄ αυτόν τον τρόπο δεν έχει κανένα νόημα! Ο Θεός είναι άγνωστος. Κρυμμένος. Μας φανερώθηκε μόνον σ΄ ένα πρόσωπο. Στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Γι΄ αυτό, σας παρακαλώ φέρτε τη Βίβλο σας, την επόμενη φορά, μαζί σας. Στην Βίβλο διαβάσαμε: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανό και την γη ». Διαβάσαμε για την πτώση του ανθρώπου, για την κρίση του Θεού στην πεσμένη ανθρωπότητα. Τους έκανε πολύ εντύπωση όταν έμαθαν τι συμφορά είναι να εγκαταλείψεις τον Θεό τον Κύριο του ουρανού και γης.
Μετά διαβάσαμε για τον Ιησού Χριστό! Για τον θάνατό του, για την ανάστασή του.
Αλησμόνητη θα μου μείνει αυτή η ώρα. Όταν ξαφνικά ησύχασαν και άκουγαν προσεκτικά τον Λόγο του Θεού. Το μεγάλο έργο του Θεού για μας εν Χρστώ Ιησού τους έκανε τέτοια βαθειά εντύπωση, ώστε σταμάτησαν τις ανόητες πραγματικά ερωτήσεις. Ήταν χριστανοί και δεν είχαν ιδέα για τον ζωντανό Θεό, που μας επισκέφθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Ο Ιησούς διηγήθηκε μια παραβολή: Ένας βασιλιάς παρέθεσε ένα γαμήλιο γεύμα για τον γιο του. Έστειλε τους δούλους του να προσκαλέσουν: «Ελάτε, όλα έτοιμα ». Οι προσκεκλημένοι άρχισαν να δικαιολογούνται: Ο ένας έλεγε: «Συγνώμη δεν θα μπορέσω να έλθω. Άνοιξα ένα μεγάλο κατάστημα, και πρέπει να το παρακολουθήσω.» Ο άλλος είπε: «Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Όμως μόλις παντρεύτηκα. Δεν θα μπορέσω να έλθω.» Έτσι δεν ήλθε κανείς.
Φαντάζομαι πώς σκέφτηκαν οι άνθρωποι αυτοί. Θα είπαν: «Κανονικά θα έπρεπε να πάω στους γάμους αλλά κάτι μου συνέβη.»
Έτσι συμβαίνει και με τους περισσότερους ανθρώπους. Σκέπτονται: «Κανονικά θα πρέπει να γίνω παιδί του Θεού. Αλλά αυτές οι υποχρεώσεις!» Όταν ήμουν νέος πάστορας, επισκεπτόμουν τις οικογένειες της περιοχής μου. Τις περισσότερες φορές, όταν χτυπούσα την πόρτα, μου την άνοιγαν, με κύτταγαν, έλεγαν δεν θέλουμε να αγοράσουμε τίποτε και την έκλειναν με ορμή. Μια φορά όμως αντέδρασα σωστά, έβαλα το πόδι μου στην πόρτα, έτσι έμεινε ανοιχτή. Μπαίνω μέσα και συναντώ έναν νέο αρκετά εκνευρισμένο να πηγαίνει πάνω κάτω στο δωμάτιο. «Καλημέρα» του λέω. «Είμαι πάστορας της περιοχής». Τότε φωνάζει αγριεμένα: « Τι ,είστε ο πάστορας; Εσείς μου λείπατε τώρα. Ακριβώς εσείς! Φύγετε! Δεν πιστεύω τίποτα. Έχασα την πίστη μου στους ανθρώπους». «Νέε μου, ελάτε να σας αγκαλιάσω. Ταιριάζουμε. Κι εγώ δεν πιστεύω πια σε κανέναν άνθρωπο. Aλλά έχω μια άλλη καινούργια πίστη». «Θα ήθελα πολύ ευχαρίστως ν΄ ακούσω γι΄ αυτήν την πίστη». Έτσι είχα την ευκαιρία να του κηρύξω το ευαγγέλιο του Ιησού Χρστού!
Άκουσα πριν λίγο καιρό μια συνταρακτική ιστορία: Είναι από το 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Στο Stalingrad προσγειώθηκε το τελευταίο αεροπλάνο. Γέμισε με τραυματίες. Αλλά είναι και άλλοι που θέλαν να φύγουν από την κόλαση του Stalingrad. Λιγότερο τραυματισμένοι ή και περισσότερο. Όμως στο αεροπλάνο δεν υπάρχει θέση. Δεν είχαν καμμιά άλλη λύση από του να γαντζωθούν όπου μπορούσαν στο εξωτερικό του αεροπλάνου. Το αεροπλάνο απογηώθηκε. Όταν προσγηώθηκε, δεν υπήρχε κανείς απ΄ αυτούς. Μόνο όσοι ήταν στο αεροπλάνο σώθηκαν. Αυτή είναι μια εικόνα της σωτηρίας που προσφέρει ο Ιησούς. Μόνο στον Ιησού Χριστό, στη σωτηρία του είσαι ασφαλής.
Και στη σωτηρία του Ιησού Χριστού υπάρχουν πολλές θέσεις. Μη στηρίζεστε στο χρστιανισμό σας, μην αναπαύεστε ότι Χριστούγεννα και Πάσχα επισκέπτεστε την εκκλησία. Πρέπει να μπείτε μέσα στο αεροπλάνο. Πρέπει να είστε μέσα στην σωτηρία του Ιησού Χριστού. Μόνον αυτός που είναι μέσα σ΄ αυτήν την σωτηρία θα σωθεί από την επερχόμενη κρίση και οργή του Θεού. Η κόλαση θα είναι γεμάτη από ανθρώπους που γνώριζαν πολλά για τον Ιησού αλλά δεν είχαν την σωτηρία του.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας οδηγήσω άλλη μια φορά στο Γολγοθά. Κάτω από τον σταυρό του Χριστού είναι η θέση για όλους τους ανθρώπους. Εκεί αποκτάς σωτηρία, εκεί γίνονται τα πάντα νέα.
Στην πόλη Lübeck υπήρχε ένας θαυμάσιος καθεδρικός ναός. Σ΄ αυτόν τον ναό υπήρχε ένα έργο του Hans Memling, γνωστού ζωγράφου του 15ου αιώνα. Αυτό το έργο απεικόνιζε τη σταύρωση. Το 1942, η εκκλησία, μετά από ένα βομβαρδισμό, κάηκε. Τότε, ένας άγνωστος στρατιώτης, με μερικούς φίλους του, όρμησαν με κίνδυνο της ζωής τους στην εκκλησία και έσωσαν το έργο.
Λίγο μετά την λήξη του πολέμου, έκανα μερικές ομιλίες στο Lübeck. Mια μέρα ο διευθυντής ενός Μουσείου μού είπε: «Το θαυμάσιο έργο του Memling βρίσκεται στο υπόγειό μου. Θα ήθελες να το δεις; «Φυσικά αυτή την ευκαιρία δεν ήθελα να τη χάσω. Κατεβήκαμε στο κελάρι. Θαυμάσιο έργο!: Στρατιώτες πάνω στα άλογά τους, δούλοι, γυναίκες που έκλαιγαν, φαρισαίοι που περιγελούσαν, ένα σύμμεικτο πλήθος. Και οι τρεις υψωμένοι σταυροί. Τότε ανακαλύπτω μια λεπτομέρεια του έργου: Κάτω από τον σταυρό του Χριστού, μόνον κάτω απ΄ αυτόν, ο ζωγράφος είχε αφήσει ελεύθερο τόπο. Παντού οι άνθρωποι στέκονται ο ένας πλάι στον άλλον. Και επειδή ο Memling ήταν Expressionist ήθελε κάτι να πει μ΄ αυτή την λεπτομέρεια.
Ρώτησα τον φίλο μου: «Τι άραγε θέλει ο Μemling να μας πει μ΄αυτόν τον κενό χώρο από τον σταυρό; «Στο σταυρό του Χριστού είναι μια θέση ελεύθερη. Εκεί μπορείς να σταθείς. Να σταθείς για Τον ευχαριστήσεις ή να Του πεις κατέβα Ιησού, αυτή η θέση είναι δική μου». Και για σας είναι ελεύθερη αυτή η θέση. Πρέπει να μείνει ελεύθερη για όλη την αιωνιότητα; Τι κρίμα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ