Και τι γίνεται μ” εκείνους που μας τι δίνουν στα νεύρα;

0
242

Να ριψοκινδυνέψω την ερώτηση: Ποιος από σας δεν έχει ούτε έναν που να μη του δίνει στα νεύρα; Κανείς δεν σηκώνει το χέρι του. Το περίμενα. Στις οικογένειες, στα εργοστάσια, στα γραφεία, στην γειτονιά ακόμη και στους χριστιανικούς κύκλους ο ένας δίνει στα νεύρα του άλλου. Έτσι, η ζωή μας γίνεται δύσκολη με όλους αυτούς που μας δίνουν στα νεύρα. Και φυσικά υπάρχουν και άλλοι ,που εμείς τους δίνουμε στα νεύρα.
Όμως, θέλω να σας πω ότι αυτή η κατάσταση, ο ένας να εκνευρίζει τον άλλον, είναι παθολογική. Είναι μια αρρώστεια. Πρέπει να γίνει σωστή διάγνωση και θεραπεία.
Κάποιος βήχει π.χ. και πιπιλάει καραμέλες του βήχα. Όμως έχει καρκίνο του πνεύμονα. Πιστεύετε ότι οι καραμέλες του βήχα θα τον βοηθήσουν;
Όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, ήταν όλα τέλεια. Ο Αδάμ δεν έδινε στα νεύρα της Εύας, ούτε η Εύα νευρίαζε τον Αδάμ. Ούτε ο Θεός είχε λόγο να εκνευριστεί με τους δύο, ούτε ο Αδάμ και η Εύα είχαν λόγο να εκνευριστούν με τον Θεό. Ήταν όλα αρμονικά.. Αλλά δεν άργησε να έρθει η καταστροφή. Ο άνθρωπος παράκουσε την εντολή του Θεού. Δεν έπρεπε οι πρωτόπλαστοι να φανε τον καρπό από το συγκεκριμένο δέντρο. Και ήρθε η στιγμή ο άνθρωπος να εκλέξει. Να υπακούσει ή να παρακούσει την εντολή του Θεού. Και διάλεξε το δεύτερο. Παρήκουσε. Ήρθε η αμαρτία στη ζωή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι πια στην παρουσία του Θεού. Πρέπει να φύγει. Η πόρτα του παραδείσου φυλάγεται από ένα Χερουβείμ. Ο άνθρωπος χωρίζεται από τον Θεό. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να δίνει ο ένας στα νεύρα του άλλου. Αυτό το βλέπουμε καθαρά στα παιδιά του Αδάμ και της Εύας. Υπάρχουν αδέλφια που δεν αντέχει ο ένας τον άλλον. Έτσι και ο Άβελ με τον Κάιν. Ο Κάιν ήταν γεωργός. Μια μέρα είχε τόσο εκνευριστεί με τον Άβελ, που δεν άντεξε άλλο και τον σκότωσε. Συνήλθε φυσικά αλλά ήταν πολύ αργά.
Φίλοι μου, και εμείς φοβόμαστε το νόμο, αλλιώς πολλοί από εμάς θα σκότωναν όλους αυτούς που τους έδιναν στα νεύρα. Θυμηθείτε το 3ο Ράιχ. Στην πραγματικότητα υπάρχει σε όλους μας ,λίγο πολύ, ο τρόπος σκέψης και αντίδρασης του Κάιν. Αλλά ούτε από τους συνανθρώπους μας μπορούμε να απαλλαγούμε, ούτε από τον Θεό που πολύ συχνά πολλούς από εσάς εκνευρίζει. Αυτός είναι ο κόσμος μας.
Στα σύνορα της Ελβετίας διάβασα σ΄ ένα plakat: «Μαζί θα τα καταφέρουμε!» Μα πώς είναι δυνατόν να τα καταφέρουμε, όταν ο διπλανός μου μού δίνει συνεχώς στα νεύρα; Πριν από λίγο, είδα ένα plakat με την πρόταση: «Να είστε μεταξύ σας ευγενικοί.»Οι αμερικάνοι σε κάθε γωνιά γραφουν «χαμογελάτε.» Πώς να χαμογελάσει ο υπάλληλος όταν ο προϊστάμενός του δίνει συνεχώς στα νεύρα; Πώς μπορούν να βοηθήσουν αυτές οι συστάσεις;
Όταν ήμουν ακόμη νέος στην υπηρεσία μου, πίστευα ότι με συμβουλές μπορείς να πετύχεις αρκετά πράγματα. Πολύ γρήγορα όμως απογοητεύτηκα. Έτσι λοιπόν πήγα σε μια οικογένεια που δεν υπήρχε σε όλη την συγγένεια ούτε ένας, που να μην του δίνει στα νεύρα ένας άλλος συγγενής. Τους συγκέντρωσα όλους. Τους μίλησα μέχρι που η γλώσσα μου έβγαλε μαλλί. Τελικά έδωσαν τα χέρια και συμφιλιώθηκαν. Εκείνη τη νύχτα έκανα τον πιο ωραίο ύπνο.
Την άλλη μέρα, συνάντησα μια από τους συγγενείς και της είπα χαρούμενος: « Τι υπέροχα που ήταν χθές!» «Δεν μάθατε τι συνέβη;» μου απαντά. « Στο δρόμο για το σπίτι τους άρχισαν πάλι τον καυγά.» Τότε κατάλαβα πολύ καλά τι κακό έκανε η αμαρτία στους ανθρώπους. Με συμβουλές, η ανθρώπινη καρδιά δεν αλλάζει.
Συζήτησα με κάποιον που εγκατέλειψε την γυναίκα του. «Ζείτε μες στην αμαρτία» του λέω. « Σταματήστε κ. πάστορα. Ακόμη και ο τρόπος που ρουφάει η γυναίκα μου την σούπα της με εκνευρίζει.» Υπάρχει όμως ένας που κανείς δεν μπόρεσε να τον εκνευρίσει. Ούτε και ο Ιούδας δεν τα κατάφερε. Ο Ιησούς αγαπούσε μέχρι τέλος τον Ιούδα.
Το τελευταίο βράδυ πριν την σταύρωσή του ,ο Ιησούς δείπνησε με τους μαθητές του. Αφήστε με αυτό το περιστατικό να σας το διηγηθώ λίγο με δικά μου λόγια. Ξέρετε στην Ανατολή οι δρόμοι δεν ήταν όπως τους ξέρουμε σήμερα. Οι άνθρωποι φορούσαν σανδάλια. Έτσι, όταν περπατούσαν σ΄ αυτούς τους δρόμους, έπρεπε να πλύνουν τα πόδια τους. Εκείνο το βράδυ είχαν γυρίσει από μια μεγάλη περιοδεία. Έτσι, έβγαλαν τα σανδάλια τους και έκατσαν γύρω στο τραπέζι, όπως συνήθιζαν να κάθονται τότε. Συγκεκριμένα δεν έκατσαν αλλά έγειραν. Τα πόδια όμως έπρεπε να πλυθούν.
Όλοι ήταν όμως φανερά κουρασμένοι. Και τώρα αρχίζω να φαντάζομαι λίγο τι συνέβη: Ο Πέτρος κοιτάει τον Ιωάννη σαν του έλεγε: « Κάποιος πρέπει να φέρει μια λεκάνη με νερό και ένα σφουγγάρι. Είσαι νεότερος και ξέρεις Ιωάννη πόσο με εκνευρίζεις, πάντοτε αποφεύγεις την δουλειά.» Ο Ιωάννης κουνάει τους ώμους του σαν λέει : « Πέτρο, μου δίνεις στα νεύρα. Όλα τα περιμένεις από εμένα. Μπορεί και ο Ιάκωβος να κάνει κάτι. Ο Ιάκωβος με την σειρά του σκέπτεται: « Γιατί εγώ; Είμαι από τους αγαπημένους μαθητές.» Ας το κάνει ο Ματθαίος. Μπορεί να φέρει μια λεκάνη νερό και ένα σφουγγάρι. «Για την ώρα ο ένας δίνει στα νεύρα του άλου. Ο καθένας αποφεύγει να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει. Και να! Ο Ιησούς σηκώνεται. Επιστρέφει με μια ποδιά και με μια λεκάνη μ΄ ένα σφουγγάρι. Πλένει όλων τα πόδια. Και του Ιούδα ακόμη.Αυτός είναι ο Ιησούς. Ο Θεός εν Αυτώ! Και γι΄ αυτόν το λόγο αγαπά τους άλλους.
Αν δεν είχα να σας πω τίποτα άλλο, δεν θα άρχιζα καθόλου αυτό το θέμα. Όμως, έχω μια χαρμόσυνη αγγελία. Ο Θεός επεμβαίνει στη ζωή μας. Δείχνει έλεος. Σ΄ αυτήν την κοιλάδα του κλαυθμώνος, ο Θεός δεν έκλεισε τα μάτια Του. Αυτή είναι η χαρμόσυνη αγγελία της Βίβλου.
Αν η εποχή μας απορρίπτει το ευαγγέλιο, αυτό δεν είναι απόδειξη εναντίον του ευαγγελίου αλλά αποδεικνύει την κουταμάρα που διέπει την εποχή μας. Ο Ιησούς είναι η μόνη ευκαιρία να απαλλαγούμε από τον άλλο εαυτό μας. Όταν ο Ιησούς Χριστός μπει στην ζωή μας, αλλάζουν όλα. Σταματούν οι καυγάδες, οι διαφορές, σταματούν οι άλλοι να μας δίνουν στα νεύρα. Ο Ιησούς δίνει ειρήνη με τον Θεό. Πέστε στην αγκαλιά αυτού του Ιησού. Πέθανε για σας. «Δικαιωθέντες λοιπόν εκ πίστεως έχομεν ειρήνη με τον Θεό», γράφει ο Παύλος. Υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν ακούσει για την προσφορά του Ιησού Χριστού, αλλά ποτέ δεν απέκτησαν ειρήνη με το Θεό. Τι φοβερό!
Σήμερα είχα μια συζήτηση με μερικούς δημοσιογράφους. Και είπαμε, τι μπορούμε σήμερα, άραγε, να πάρουμε στα σοβαρά. Και τους είπα: «Έζησα δύο παγκόσμιους πολέμους και την εποχή του Ναζισμού. Πιστεύετε ότι μπορώ πια να πάρω κάτι στα σοβαρά; Να πάρω στα σοβαρά τις μεγάλες υποσχέσεις των πολιτικών, τις οποίες ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν; «Δεν ξέρω τι άλλο υπάρχει μεταξύ ουρανού και γης, εκτός από την προσφορά του Θεού στο πρόσωπο του Υιού του Ιησού Χριστού, τον οποίο μπορούμε να πάρουμε όντως στα σοβαρά. Και αξίζει να την πάρουμε στα σοβαρά. Γιατί μόνο ο Θεός μάς πήρε ,εμάς τους αξιοθρήνητους ανθρώπους, στα σοβαρά.
Βλέπετε, ο Ιησούς είναι η γέφυρα που μας οδηγεί ξανά στον Πατέρα Θεό. Πέστε στα γόνατα και πείτε Του: «Κύριε, έρχομαι σε σένα, ένας χαμένος αμαρτωλός! Σε πιστευύω. Σε δέχομαι ». Αυτομάτως βρίσκεστε από τον θάνατο στη ζωή. Από το μίσος και το κακό στην ειρήνη με τον Θεό.
Αυτός που έχει τον Ιησού, δεν έχει μόνο ειρήνη με τον Θεό, αλλά και με τον πλησίον του. Η φράση « μου δίνει στα νεύρα » δεν βγαίνει πια από το στόμα του. Αν συνέχιζαν οι άνθρωποι να σας εκνευρίζουν, τότε κάτι δεν πάει καλά. Ίσως μου πείτε: «Δεν γνωρίζετε την γειτόνισσά μου, την κατσίκα.» Και σας λέω, όσο δεν μπορείτε αυτή την κατσίκα να την αγαπήσετε, κάτι δεν πάει καλά με εσάς. Διότι όταν ο Ιησούς έρθει στη ζωή μας, τα νεύρα μας δεν έχουν πια επιρροή σε μας. Όσο λοιπόν εξακολουθούν οι άνθρωποι να σας εκνευρίζουν, έχετε ανάγκη τον Ιησού. Αλλιώς θα χαλάσετε και τα νεύρα σας, όταν τόσοι πολλοί σας δίνουν στα νεύρα.
Μου επιτρέπετε να σας διηγηθώ μια ωραία ιστορία: Γνωρίζω κάποιον που λεγεται Dapozzo . Κηρύττει το ευαγγέλιο. Αυτός μου διηγήθηκε μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. «Ένα μεσημέρι μ΄ εκάλεσε ο διευθυντής του στρατοπέδου στο γραφείο του. Με οδήγησε σ΄ ένα δωμάτιο. Εκεί ήταν ένα τραπέζι στρωμένο. Φυσικά μόνο για ένα άτομο. Είχα τρομερή πείνα. Μπαίνει μέσα ο διευθυντής, κάθεται στο τραπέζι και του σερβίρουν ένα φανταστικό φαγητό. Το ένα πιάτο ακολουθούσε το άλλο. Εγώ έπρεπε να στέκω προσοχή και να μετρώ τις μπουκιές του. Αυτό όμως ήταν το λιγότερο. Όταν τελείωσε με το φαγητό παρήγγειλε τον καφέ. Παίρνει ένα πακέτο, το τοποθετεί επάνω στο τραπέζι και μου λέει: «Αυτό το πακέτο σάς το έστειλε η γυναίκα σας από το Παρίσι. Βλέπετε είναι κουλουράκια!» Ξέρω, τι οικονομία έπρεπε να έχει κάνει η γυναίκα μου για να φτιάξει αυτά τα κουλουράκια. Άρχισε να τρώει κουλουράκια. Τον παρεκάλεσα να μου δώσει ένα, όχι για να το φάω αλλά για να το κρατήσω ενθύμιο από την γυναίκα μου. Με κοίταξε, γέλασε και έφαγε και το τελευταίο ».
Σε ποιον δεν θα έδινε στα νεύρα αυτός ο διευθυντής στρατοπέδου; Και ο Dapozzo συνεχίζει: «Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τι σημαίνει: » «Η αγάπη του Θεού είναι εκκεχυμένη εν ταις καρδίας ημών.» Μπορούσα να αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο. Σκέφτηκα: « Φτωχέ άνθρωπε.» Δεν έχεις κανένα να σε αγαπά. Περιβάλλεσαι μόνο από μίσος! Τι ευτυχισμένος είμαι, αντιθέτως, εγώ, σαν παιδί του Θεού!» Βλέπετε! Τον περιτύλιξε με συμπόνοια και έλεος! Δεν του έδωσε στα νεύρα. Ο Dapozzo τον επισκέφθηκε μετά τον πόλεμο. Όταν τον είδε χλώμιασε. «Ήρθατε να με εκδικηθείτε;» «Ναι», απαντά ο Dapozzo. «Ήρθα να σας εκδικηθώ.» Θέλω να πιω μαζί σας καφέ. Στο αυτοκίνητο έχω την τούρτα! Έφαγαν και ήπιαν μαζί. Και ο διευθυντής αναγνωρίζει ότι αυτός που είναι κάτω από την εξουσία του Ιησού Χριστού δεν μισεί, ελευθερώθηκε από το σύνδρομο: « μου δινει στα νεύρα,», επειδή η αγάπη του Θεού είναι εκκεχυμένη στην καρδιά του.
Ξέρετε, σαν πάστορας σε μια μεγάλη πόλη, ακούω πολύ συχνά ανθρώπους να γκρινιάζουν και να λενε: « Κανείς δεν μου δείχνει αγάπη.» «Και συ», ρωτάω, «ποιος μπορεί να σε δείξει και να πει:» Αυτός μου έδειξε αγάπη;» Το βρίσκουν τόσο κουτό να ακούω από ανθρώπους να λένε: « Δεν υπάρχει αγάπη στον κόσμο.» Και αυτοί οι ίδιοι είναι παγοκολώνες! Ο άνθρωπος φίλαυτος. Υπάρχουν φυσικά αυτοί που είναι εκ φύσεως συμπαθητικοί. Αλλά τι κάνουμε με αυτούς που μας δίνουν στα νεύρα;
Θυμήθηκα μια συνομιλία που είχα μ΄ έναν κουμμουνιστή εργάτη. Μου είπε ότι διαμαρτυρήθηκαν για τους φορτοεκφορτωτές της Σανγκάης. «Πολύ ωραία», του είπα. «Και με τον γείτονά σας, τι κάνετε;» «Αυτόν μόνο να μη τον συναντήσω! Θα του σπάσω το κεφάλι!» Βλέπετε: «Αγάπα τον μακρινό » δεν είναι δύσκολο. Αλλά «αγάπα τον πλησίον σου» δεν είναι καθόλου εύκολο.
Πιστεύω ότι ο κόσμος θα αλλάξει όταν αρχίσω ν΄ αγαπώ τον πλησίον μου, ακόμη και τον δύσκολο και δύστροπο, αυτόν που θέλει να μου κάνει κακό. Αυτό δεν το καταφέρνουμε μόνοι μας. Είναι δώρο του Θεού. Ο Ιησούς φέρνει την μεγαλύτερη επανάσταση στον κόσμο. Αν τον δεχθείτε. Εύχομαι να μπορέσετε να πείτε. Βρήκα τον Ιησού. Και ο Ιησούς βρήκε εμένα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ