Η χρηστότητα του Θεού σε φέρει σε μετάνοια

0
448

Η δίκη ενός «κατά συρροή» φονιά έχει τελειώσει. Οι οικογένειες των θυμάτων εκφράζονται, η μια μετά την άλλη. Καθένας περνάει από το χώρο του δικαστηρίου και περιγράφει τον πόνο και την πικρία που κρύβει μέσα του. Ο κατηγορούμενος σωπαίνει, χωρίς να δείχνει το παραμικρό συναίσθημα. Τελικά, μια ηλικιωμένη γυναίκα, μητέρα ενός από τα θύματα, προχωράει μπροστά και, ατενίζοντας το δολοφόνο στα μάτια, προφέρει τούτες τις καταπληκτικές λέξεις: «Σε συγχωρώ».
Προς έκπληξη όλων, ο κατηγορούμενος γυρίζει, ξεσπά σε λυγμούς, και για πρώτη φορά ομολογεί τη ντροπή του, τις τύψεις του… Η συγχώρεση δεν έχει σβήσει τη φρίκη των εγκλημάτων του ούτε έχει αλλάξει την απόφαση του δικαστηρίου, όμως τελικά κατάφερε να κάνει να τρέξουν δάκρυα μετάνοιας από τα μάτια του.
Η διήγηση αυτή απεικονίζει τη δύναμη της Χάρης του Θεού. Από πολύ καιρό, θα μπορούσε να χάσει την υπομονή Του απέναντι στις πράξεις εγωισμού και κακίας με τις οποίες εμείς, οι άνθρωποι γεμίζουμε τη γη. Κι όμως, ακόμα και σήμερα ο Θεός προσφέρει τη συγνώμη Του στον ένοχο. Η συγχώρηση του Θεού όμως διαφέρει πολύ απ’ αυτήν την οποία αναφέραμε παραπάνω.
Γιατί; Η συγχώρηση ενός θύματος δεν αφαιρεί τίποτα από την πρέπουσα καταδίκη η οποία επιβάλλεται στον ένοχο. Ο Θεός είναι δίκαιος, αλλά μας αγάπησε σε τέτοιο βαθμό ώστε έδωσε τον Υιό Του τον μονογενή για να υποστεί Αυτός την τιμωρία που αξίζαμε εμείς. «Η τιμωρία, ήτις έφερε την ειρήνη ημών, ήτο επ’ Αυτόν και δια των πληγών Αυτού ημείς γιατρευτήκαμε» (Ησαΐας 53;5).
Αν πιστεύω ότι ο Ιησούς πέθανε για μένα, είμαι συγχωρημένος. Ας μην μένουμε, λοιπόν, αδιάφορα σ’ αυτή την απέραντη καλοσύνη του Θεού ο Οποίος μας καλεί σε μετάνοια. Ας του εξομολογηθούμε τα λάθη μας και την κακία της καρδιάς μας, και ας δεχτούμε τη συγχώρεση που μας προσφέρει.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ