«Γεννημένος σε μια χριστιανική οικογένεια, για πολύ καιρό σκεφτόμουν στην παιδική μου ηλικία, ότι ήμουν χαμένος. Στη διάρκεια της μέρας, δεν με απασχολούσε καθόλου αυτό, το βράδυ όμως, όταν πήγαινα να κοιμηθώ, άρχιζα να φοβάμαι. Αν πέθαινα εκείνη τη νύχτα, ή αν ερχόταν ο Χριστός για να πάρει μαζί του τους πιστούς, μήπως εγώ θα ήμουν χαμένος για όλη την αιωνιότητα; Γνώριζα το Θεό κι εγώ κι εξομολογιόμουν απ’ την αρχή τις αμαρτίες μου σ’ Αυτόν. Τον παρακαλούσα να μου τις συγχωρέσει , αλλά δεν ήμουν ποτέ βέβαιος ότι το είχε κάνει. Στα δεκαεφτά μου χρόνια, απογοητευμένος, ένα βράδυ είπα στον εαυτό μου. Η προσευχή δεν ωφελεί σε τίποτα λοιπόν! Να, που επί τόσα χρόνια τώρα ζητάω από το Θεό να με σώσει, και δεν έχει γίνει καμία αλλαγή στη ζωή μου.
Εκείνη τη στιγμή, ο Θεός μου έφερε στη μνήμη το παρακάτω εδάφιο της Αγίας Γραφής: «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρήσει εις ημάς τας αμαρτίας και καθαρίσει ημάς από πάσης αδικίας» (1 Ιωάννη 1:9). Ήταν λάθος λοιπόν αυτό; Όχι, ο Θεός δεν λέει ποτέ ψέματα!
Ο Κύριος τότε μου δίδαξε καθαρά ότι οι αμαρτίες μου είχαν συγχωρεθεί από την πρώτη κιόλας φορά που τις είχα εξομολογηθεί με ειλικρίνεια. Από εκείνη τη στιγμή η ειρήνη γέμισε την καρδιά μου, και η συνείδησή μου ησύχασε. Είχα τη βεβαιότητα ότι οι αμαρτίες μου ήταν συγχωρημένες και δεν αμφέβαλα ποτέ πια, επειδή ακριβώς το είχε πει ο Θεός!».
Και σήμερα ακόμα, ο Θεός «πάσης χάριτος» μπορεί να συγχωρήσει τις αμαρτίες όλων εκείνων που τις εξομολογούνται σ’ Αυτόν. «Επειδή πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού, δικαιούνται δε δωρεάν με την χάριν αυτού δια της απολυτρώσεως της εν Χριστώ Ιησού» (Ρωμαίους 3:23-25).