“Και θέλουσιν απέλθει ούτοι μεν εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον.” (Ματθαίος 25:46)

Στην κλίμακα του σύμπαντος, ο άνθρωπος τοποθετείται στο απείρως ελάχιστο, είτε στο διάστημα είτε στο χρόνο. Είναι ένα ασήμαντο ον, με εφήμερη ζωή, ευάλωτο απέναντι σ’ ένα επικίνδυνο περιβάλλον που θα πρέπει να αντιμετωπίσει. Η κατάστασή του είναι άβολη. Υπάρχει μια δύναμη που τον ωθεί να δοκιμάσει τη ζωή και συναντάει χαρές στο δρόμο του, πολύ συχνά όμως θα πρέπει να εργαστεί κοπιαστικά για να ζήσει, να υποφέρει τη θλίψη του, την αρρώστια, τη λύπη. Δεν έχει παρά μονάχα μια βεβαιότητα: κι αυτή είναι ότι μια μέρα, θα εγκαταλείψει τη γη όπου έζησε, τόσο ο ίδιος όσο και όλοι οι άλλοι που γνώρισε στη ζωή του. Το σώμα του ξαναγυρίζει στο χώμα: για τους ανθρώπους, θα εξαφανιστεί. όμως δεν είμαστε απλά και μόνο χώμα!
Κάθε τι που δημιούργησε ο Θεός, ο Κύριος της ζωής, ήταν τέλειο το σύμπαν, η γη και τα ζωντανά όντα. Έδωσε στον άνθρωπο μια ψυχή «ζώσα» για να μπορεί να έχει σχέσεις μαζί Του. Αγαπημένο πλάσμα του Θεού, ελεύθερος να χρησιμοποιήσει αυτή την όμορφη φύση, ο άνθρωπος θα έπρεπε ταυτόχρονα να σεβαστεί το θέλημα του Δημιουργού Του. Ο άνθρωπος όμως παράκουσε και αποκόπηκε από την πηγή της ζωής. Στη γη εγκαταστάθηκε το κακό και ο θάνατος προσέβαλε όλους τους ανθρώπους χωρίς καμιά εξαίρεση.
Θα πρέπει ν’ αφήσουμε κατά μέρος τις προκαταλήψεις μας, τη λογική μας που είναι περιορισμένη, ίσως ακόμα και την προσποίησή μας ότι τα ξέρουμε όλα, για να πιστέψουμε στον Ιησού Χριστό, τον Άρχοντα της ζωής. Αναστήθηκε και θα αναστήσει όλους τους ανθρώπους, είτε για την αιώνια ζωή είτε για τον αιώνιο θάνατο. Ας αρπάξουμε από τώρα την αιώνια ζωή, και τις προοπτικές της αιωνιότητας που μας προσφέρονται στον Ιησού Χριστό.