Σωσμένος από την απελπισία!

0
173

«Ορφανός από πατέρα, εγκαταλειμμένος από τη μητέρα μου σε ηλικία δυο ετών, τοποθετήθηκα σ’ ένα θρησκευτικό ορφανοτροφείο. Η αυστηρή εκπαίδευση που είχα εκεί, στερημένη από κάθε ίχνος αγάπης, με έκανε να θυμώσω και να επαναστατήσω. Στα δεκαοχτώ μου χρόνια, ενήλικας πλέον και ελεύθερος, μπόρεσα επιτέλους να κάνω τη ζωή μου και να επωφεληθώ χωρίς κανένα φραγμό από όλες τις κοσμικές απολαύσεις. Ωστόσο οι πικρές εμπειρίες που δοκίμασα με έκαναν γρήγορα να δω την πραγματικότητα: το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, και η ασωτία με έσπρωξαν στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας.
Έτσι βρέθηκα γρήγορα στη φυλακή, έπειτα στο δρόμο, όπου επί είκοσι χρόνια γνώρισα τη δυστυχία και την αηδία της ζωής.
Έπειτα συνάντησα τον Λεόν, ένα χριστιανό που μου πρόσφερε μια Καινή Διαθήκη. Διάβαζα, αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα. Παρόλα αυτά, περικοπές που μιλούσαν για ένα Θεό αγάπης χαράχτηκαν στη μνήμη μου. Προσπάθησα τότε να ψάξω να βρω αυτόν τον Θεό στις εκκλησίες, σε προσκυνήματα, αλλά δεν τον βρήκα. Αποθαρρημένος κατέφυγα ακόμα πιο πολύ στα ναρκωτικά και στο οινόπνευμα. Δεν έβλεπα άλλη εναλλακτική λύση για τον εαυτό μου, παρά μονάχα τον θάνατο. Μάλιστα τον ζητούσα, γιατί δεν ήθελα να ζήσω άλλο. Έκανα και μια απόπειρα αυτοκτονίας.
Ήρθε όμως μια μέρα που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Καθώς ζητιάνευα σ’ ένα δρόμο, με πλησίασαν δυο νεαροί που μου μίλησαν για τον Ιησού τον Σωτήρα, που ήταν ο μόνος που μπορούσε να με βγάλει από τη μιζέρια. Αυτό ήταν και το σημείο που ξεκίνησε η καινούρια μου ζωή. Όλο το παρελθόν μου ήταν εκεί μπροστά μου, με όλη τη μαυρίλα του. Ο Θεός όμως, μέσω του λόγου Του, με έκανε να γνωρίσω τη συγνώμη Του και την τέλεια αγάπη Του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Από κείνη την ημέρα γνωρίζω ότι μ’ αγαπάει, και δεν έχει πάψει να μου το δείχνει»

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ