Του έμοιαζε

0
572

Αγαπητοί, τώρα είμαστε παιδιά τού Θεού· κι ακόμα δεν φανερώθηκε τι πρόκειται να είμαστε· γνωρίζουμε, όμως, ότι, όταν φανερωθεί, θα είμαστε όμοιοι μ” αυτόν· επειδή θα τον δούμε καθώς είναι. (1 Ιωάννη 3:2)

Ο γιός ενός πιστού ανθρώπου και υπηρέτη του Θεού αρρώστησε σοβαρά. Έγινε μια σειρά εξετάσεων στο παιδί και τελικά ανακοινώθηκε στον πατέρα ότι το παιδί ήταν καταδικασμένο. Θα πέθαινε και μάλιστα σύντομα. Ο νέος είχε ανοίξει από καιρό την καρδιά του και είχε δεχτεί τον Ιησού Χριστό, Λυτρωτή Του, Σωτήρα Του και Κύριό Του. Του είχε παραδοθεί ειλικρινά και ολοκληρωτικά κι έτσι ο πατέρας, αν και πονεμένος, ήταν ήρεμος και ήσυχος, γιατί ήξερε ότι το παιδί του θα πήγαινε στον Ουράνιο Πατέρα. Τώρα τον απασχολούσε το πως θα του έλεγε τα νέα της κατάστασής του. Προσευχήθηκε, πήγε στο νοσοκομείο, διάβασαν μαζί από το Λόγο του Θεού και μετά του είπε πολύ απλά ότι οι γιατροί του έδιναν λίγες μόνο μέρες ζωή. «Φοβάσαι να συναντήσεις τον Ιησού Χριστό, παιδί μου;», τον ρώτησε στο τέλος. «Όχι πατέρα, αφού ξέρω πως είναι σαν κι εσένα!». Το παιδί αυτό είχε δει στη ζωή και στο πρόσωπο του πατέρα του τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, την αγάπη του, την υπομονή του, την αγαθότητά του, τη σοφία του. Δε φοβόταν να συναντήσει Εκείνον, που τον έβλεπε να ζει και να κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι τους. Ένοιωθε ότι ήδη τον ήξερε. Έτσι άλλωστε Τον είχε και ο ίδιος αγαπήσει. Βλέπουν οι γύρω μας στη ζωή μας τον Ιησού Χριστό; Βλέπουν τα παιδιά μας στη συμπεριφορά μας τον χαρακτήρα του Ιησού Χριστού; Βλέπουν οι γείτονες, οι συνάδελφοί μας στο πρόσωπό μας τις αρετές του Θεού μας; Τολμάμε να δείχνουμε τους εαυτούς μας και να λέμε, έτσι κάπως είναι και ο πατέρας μας; Μόνο η χάρις του Ιησού Χριστού μπορεί να το εργαστεί μέσα μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ