Ο φράχτης που δεν χτίστηκε!

0
160

Δυο αδέλφια είχαν τα αγροκτήματά τους δίπλα-δίπλα. Για πολλά χρόνια ζούσαν αγαπημένα. Μα έρθε μια παρεξήγηση και οι σχέσεις τους ψυχράνθηκαν. Ένα πρωί κάποιος μαραγκός χτύπησε την πόρτα του μεγάλου αδελφού. «Ψάχνω για δουλειά. Έχετε κάτι που μπορώ να κάνω;» Ο μεγάλος αδελφός τότε κάτι σκέφθηκε. Τον πήρε και του έδειξε τα σύνορα με τον αδελφό του. «Κοίταξε εκεί» του είπε: «Ανάμεσα στα κτήματά μας είχε ένα όμορφο λιβάδι. Την περασμένη εβδομάδα ο αδελφός μου έφερε έναν εκσκαφέα κι άνοιξε μια τάφρο. Μετά την ένωσε με μια λίμνη που είναι πιο πέρα και το χαντάκι γέμισε νερό. Με μισεί.
Τώρα λοιπόν θα δει. Βλέπεις αυτά τα μεγάλα ξύλα σ΄εκείνο το σωρό; Θέλω να μου κάνεις ένα φράχτη τρία μέτρα ύψος κατά μήκος του χαντακιού, για να μην τον βλέπω».
Έπειτα έφυγε στην πόλη για δουλειές. Σαν γύρισε αργά το απόγευμα, δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Δεν υπήρχε κανένας φράχτης κατά μήκος του μεγάλου χαντακιού. Τα μάτια του βούρκωσαν. Κινήθηκε προς τη γέφυρα. Μα και από την άλλη πλευρά φάνηκε να κινείται προς την γέφυρα ο μικρότερος αδελφός και τα δυο αδέλφια σφιχταγκαλιάστηκαν πάνω στη γέφυρα.
Η αγάπη του θεού δεν έστησε φράχτη ανάμεσα σε Κείνον και σε μας, καθώς όφειλε λόγω της αμαρτίας μας και της ανταρσίας μας απέναντί Του.
Αλλά με το Στραυρό του Χριστού έχτισε γέφυρα, για να μας φέρει στην αγκαλιά Του. Κι εμείς τώρα καλούμαστε να γίνουμε ειρηνοποιοί για τους ανθρώπους γύρω μας.
Η πίκρα και το παράπονο υψώνουν φράχτες ανάμεσά μας. Μα η αγάπη στήνει γέφυρες.
«Κύριέ μου, αξίωσέ με να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου ώστε να ειρηνεύω με όλους. Να συγχωρώ και να ξεχνώ ό,τι έχει συμβεί και να το καλύπτω με την αγάπη που Εσύ θα βάζεις στη καρδιά μου.»

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ