Να υπηρετούμε και να περιμένουμε

0
139

Οι χριστιανοί της Θεσσαλονίκης ήταν άνθρωποι που είχαν πιστέψει στο Χριστό από τα πρώτα χρόνια, αλλά αυτό που έλεγε ο απόστολος Παύλος γι΄ αυτούς είναι πραγματικά εγκωμιαστικό. Μαρτυρούσε για «το έργο σας στην πίστη, και τον κόπο της αγάπης, και την υπομονή της ελπίδας» (1 Θεσσαλονικείς 1:3). Όλη η περιοχή γύρω τους είχε ακούσει να μιλάνε γι΄ αυτούς. Όλοι γνώριζαν ότι αυτοί οι χριστιανοί, αφού πρώτα είχαν γυρίσει τα νώτα τους στα είδωλα τα οποία κυβερνούσαν τη ζωή τους στο παρελθόν, τώρα ήταν απασχολημένοι με το να υπηρετούν το θεό και να περιμένουν τον ερχομό του Ιησού Χριστού. Αυτό είναι το πρόγραμμα που ισχύει και σήμερα για τον κάθε πιστό. Να υπηρετεί και να περιμένει. Το ένα δεν μπορεί να χωριστεί από το άλλο. Δεν μπορούμε να υπηρετούμε τον Κύριο με ένα τρόπο που να του είναι αρεστός, αν ταυτόχρονα δεν περιμένουμε με όλη μας την καρδιά τον ερχομό Του. Όταν η καρδιά μας είναι γεμάτη με χαρά στη σκέψη ότι σε λίγο θα δούμε Εκείνον που αγαπάμε, μαζί με την επιθυμία να Του είμαστε αρεστοί, τότε θα κάνουμε ήσυχα και προσεκτικά όλα αυτά που μας ζητάει.
Δεν μπορούμε να Τον περιμένουμε ζώντας τεμπέλικα και νωθρά, γνωρίζοντας καλά ότι το πνεύμα μας και η καρδιά μας δεν μπορούν να παραμένουν μέσα στη νωχέλεια και το κενό. Αν δεν είμαστε απασχολημένοι με το να εργαζόμαστε για Τον Κύριό μας, αναγκαστικά τα επίγεια πράγματα θα καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο μέρος στη ζωή μας, η αγάπη μας για τον Ιησού Χριστό θα χάνει τη φρεσκάδα της και η επιθυμία μας να είμαστε μαζί Του θα λιγοστεύει.
Ας σηκωνόμαστε κάθε πρωί με τη σκέψη ότι είναι πιθανόν να έρθει σήμερα, και η σκέψη αυτή θα μας στηρίζει και θα μας κινητοποιεί σε όλες τις ασχολίες της ημέρας. Θα προσέχουμε να μη σπαταλάμε το χρόνο που μας μένει μέχρις ότου ακούσουμε απ΄ Αυτόν να μας λέει: «Εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ, εις τα ολίγα εστάθης πιστός, επι πολλών θέλω σε καταστήσει. Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου Σου» (Ματθαίος 25:21)

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ